«Εκπαίδευση ίσων ευκαιριών»

Γράφει ο Γιώργος Κ. Καββαδίας, εκπαιδευτικός – ερευνητής

Από το «ΕΘΝΟΣ» (Επωνύμως, Πέμπτη 8 Οκτωβρίου 2015)

Τη «μεγάλη μεταρρύθμιση στην εκπαίδευση» διατυμπανίζει ο πρωθυπουργός, την «εκπαίδευση ίσων ευκαιριών για όλους και όλες» προβάλλει ο υπουργός Παιδείας. Σχήματα λόγου για να καλύψουν μια πολιτική αποδόμησης του δημόσιου σχολείου. Πρώτα από όλα γιατί σε μια κοινωνία με τις κοινωνικές ανισότητες να διευρύνονται, «η εκπαίδευση ίσων ευκαιριών» δεν είναι απλά ένα σύνθημα, αλλά συνιστά πολιτική αγυρτεία. Πώς συμβιβάζονται οι υποσχέσεις του υπουργού Παιδείας ότι «θα προωθηθεί άμεσα ένα νέο και πολυδιάστατο θεσμικό πλαίσιο αντισταθμιστικής εκπαίδευσης», με τα χιλιάδες κενά και την κατάρρευση των δομών της ειδικής αγωγής με την κατάργηση υποστηρικτικών δομών, ΠΔΣ, ενισχυτικής διδασκαλίας, με περισσότερα από 15.000 κενά εκπαιδευτικών και εν τέλει με κλειστά σχολεία, έναν μήνα μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς;

Πώς συμβιβάζονται με τη δραματική μείωση των δαπανών μόλις στο 2,47% του ΑΕΠ (35,6% μείωση σε σχέση με το 2009) και την πρόβλεψη για παραπέρα μείωση και λιτότητα σε όλα τα επίπεδα; Σε όλα; Εκτός βέβαια από «προγράμματα» για ημέτερους τεχνοκράτες, όπως για παράδειγμα για το «νέο σχολείο-νέο πρόγραμμα σπουδών», που θα κοστίσει 2,1 εκατομμύρια ευρώ και για το οποίο είχαν διατεθεί περίπου 15 εκατομμύρια ευρώ πριν από δύο χρόνια! Στην ημερήσια διάταξη της κυβερνητικής πολιτικής βρίσκονται οι συγχωνεύσεις-καταργήσεις τμημάτων, τα πολυπληθή τμήματα, ενώ είναι πιθανός ο κίνδυνος ενός νέου κύματος καταργήσεων σχολείων με δεδομένη την ευθυγράμμιση της κυβερνητικής πολιτικής με τις κατευθύνσεις του ΟΟΣΑ, που επιτάσσει: τα ελάχιστα μεγέθη κυμαίνονται σε 75 μαθητές στα Δημοτικά, 150 μαθητές στα Γυμνάσια, 250 μαθητές στα Λύκεια (Έκθεση ΟΟΣΑ για την παιδεία στην Ελλάδα, σελ. 55). Στην ουσία η ρητορική της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ συνιστά μια Έκθεση Ιδεών, «ένα πουκάμισο αδειανό», για να καλύψει μια εκπαιδευτική πολιτική που ευθυγραμμίζεται με τις κατευθύνσεις της ΕΕ και του ΟΟΣΑ.

Το όραμα της συγκυβέρνησης για το σχολείο δεν υπερβαίνει το σημερινό εξεταστικοκεντρικό σχολείο, που αναπαράγει και διευρύνει τις κοινωνικές και εκπαιδευτικές ανισότητες. Την ώρα που προβάλλει τη «θέση» για «Ενιαίο Λύκειο Θεωρίας και Πράξης», διατηρεί το διπλό σχολικό δίκτυο Γενικό Λύκειο και ΕΠΑΛ - ΕΠΑΣ. Υποβαθμίζει με την πολιτική της την Τεχνική Εκπαίδευση και εισάγει τον μεσαιωνικό θεσμό της μαθητείας, δηλαδή της απλήρωτης εργασίας. Επιδιώκοντας τη δημιουργία συστήματος σύνδεσης αναγκών αγοράς-δεξιοτήτων για αναβάθμιση προγραμμάτων και πιστοποίησης.