Ο Χορός των εν Αττική Αργυραδιτών Κυριακή 23 Φεβρουαρίου στην «ΕΠΑΥΛΗ» - Κερκυραϊκό – αργυραδίτικο γλέντι

ΕΤΗΣΙΟΣ ΧΟΡΟΣ

ΤΩΝ ΕΝ ΑΤΤΙΚΗ ΑΡΓΥΡΑΔΙΤΩΝ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

Κυριακή 28 Φεβρουαρίου 2016 στην «ΕΠΑΥΛΗ»

Μυστρά & Βουλγαροκτόνου 1 στην περιοχή Δαφνί Χαϊδαρίου Τηλ:210 53 24 770

Τιμή πρόσκλησης 20 ευρώ (περιλαμβάνει πλήρες μενού με πολλά ορεκτικά, κύριο πιάτο ανά άτομο με επιλογή, απεριόριστο κρασί, μπύρες, αναψυκτικά).

Ώρα προσέλευσης 13.30

Τηλ. Επικοινωνίας – Κρατήσεις θέσεων:

Γιώργος Καββαδίας 69 37 26 65 51

Λευτέρης Καλούδης 69 77 54 85 42

Ο ετήσιος χορός των εν Αττική Αργυραδιτών αποτελεί ένα σημαντικό πολιτιστικό γεγονός όχι μόνο για τους Αργυραδίτες, αλλά για όλους τους απόδημους Κερκυραίους της Αττικής και φίλους.

Το ΔΣ του Συλλόγου των εν Αττική Αργυραδιτών καλεί τα μέλη και τους φίλους στον ετήσιο χορό του Συλλόγου. Μια ξεχωριστή κερκυραϊκή – αργυραδίτικη εκδήλωση, μια ευκαιρία να συναντηθούμε να θυμηθούμε τα παλιά και να γλεντήσουμε με κερκυραϊκά και λαϊκά τραγούδια. Στην «ΕΠΑΥΛΗ», Μυστρά & Βουλγαροκτόνου 1 στην περιοχή Δαφνί Χαϊδαρίου Τηλ:210 53 24 770

Σας περιμένουμε με τους φίλους σας και μην ξεχάσετε έγκαιρα να κλείσετε τραπέζι

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΑλΔε το νέο Θεατρικό έργο

του Κώστα Γερ. Καλούδη με τίτλο:

Το φάντασμα του μικρού παραδείσου

Θεατρικό έργο τριών πράξεων και δώδεκα σκηνών

Ο  Λογοτέχνης δεν είναι αθλητής για να έχει ημερομηνία λήξεως.

Ο Κώστας Καλούδης σε ώριμη πια ηλικία αλλά ακμαιότατος συγγραφικά επανέρχεται με το νέο του Θεατρικό έργο -τέταρτο δικό του- με πιο ώριμη γραφή στο αγαπημένο του είδος λογοτεχνίας στο Θέατρο. Ο Κώστας Καλούδης τόσο γλαφυρός στις περιγραφές δίνει και πάλι ένα θεατρικό έργο που διαβάζεται σαν μυθιστόρημα. Δεν διστάζει με το νέο βιβλίο του  να εισέλθει σε νέους χώρους που οι πολλοί διστάζουν να προσεγγίσουν, στο χώρο της μεταφυσικής που ιδανικά ταιριάζει με τους πρωταγωνιστές και την καθημερινότητά τους.

            Στο θεατρικό του έργο «ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ» ο Καλούδης έδινε μια λαογραφική διάσταση, στο επόμενό του με τίτλο «ΕΡΩΤΙΚΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ» υπερείχε το κοινωνικό στοιχείο και τα πάθη που βασανίζουν την κοινωνία. Ο Κώστας Καλούδης μας ξαφνιάζει ευχάριστα γιατί μπορεί να χειρίζεται με απόλυτη δεξιοτεχνία θεατρικά έργα κάθε φορά σε διαφορετικό τομέα της ζωής.

Με το νέο του βιβλίο που κυκλοφορεί από Νοέμβρη του 2019 αναδεικνύει τις πατρογονικές αρχές και αξίες. Δίνει ρόλο με εξαιρετικό τρόπο στους προγόνους που αποτελούν τον θεμέλιο λίθο και συνεχίζουν να στηρίζουν την οικογένεια, απ’ όπου κι αν βρίσκονται.

Το θεατρικό έργο τριών πράξεων και δώδεκα σκηνών, διακρίνεται για την πρωτοτυπία του την τόλμη γραφής και τα βαθύτερα νοήματά του. Οι ρόλοι κατανέμονται σε εννέα πρόσωπα και ο θεατής ή  ο αναγνώστης γίνεται ένας ακόμη από τους συμμετέχοντες αφού ζει στον παλμό του έργου.

Όλοι οι συντελεστές του νέου βιβλίου με τίτλο «ΤΟ Φάντασμα του Μικρού Παραδείσου» του Κώστα Γερ. Καλούδη είναι άξιοι συγχαρητηρίων κι ανάμεσά τους ο Στέλιος Αγγελόπουλος που φιλοτέχνησε ένα εξαιρετικό εξώφυλλο χαρακτηριστικό για την πλοκή του έργου.

            Είναι ένα έργο που θέτει το ερώτημα, αν οι νεκροί πρόγονοι έχουν το δικαίωμα να επεμβαίνουν στη ζωή των απογόνων τους.

             Ο Αλέξανδρος έχει επιφορτιστεί με την υποχρέωση να μοιράσει μέρος της περιουσίας των προγόνων του στους ανθρώπους που είχαν αδικηθεί από εκείνους για να πάψουν να τους αναθεματίζουν.

            Αυτό ήταν κάτι σχεδόν αδύνατο, αφού κανείς δεν γνώριζε να του πει, ποιοι είναι οι αδικηθέντες… Με άλλα λόγια είχε αναλάβει να λύσει έναν δυσεπίλυτο γρίφο.

            Προς το τέλος της ζωής του, ένιωθε να τον στοιχειώνουν οι πρόγονοι και τον κυρίευει ο φόβος. Έτσι αποφάσισε να τηρήσει την υπόσχεσή του και έπρεπε να πείσει και τους δικούς του απογόνους για την απόφασή του αυτή.

            Ο Κώστας Καλούδης ολοκληρώνει την εξαίσια αυτή θεατρική παράσταση με ένα επίμετρο εξ ίσου συναρπαστικό που συμπυκνώνει την υπόθεση και τα νοήματα του έργου. …  … « Έχοντας κατά νου όλα εκείνα που είχε ζήσει στην Πόλη πριν τουρκέψει, άφησε στους απογόνους του ευχή και κατάρα να είναι πάντα αγαπημένοι και ενωμένοι και δίκαιοι. Μόνο  έτσι ο Μικρός Παράδεισος, όπως τον είχε ονομάσει, θα παρέμενε δικός τους και θα τους προσέφερε όλα τα καλά της Γης, αλλιώς θα έφευγε από τα χέρια τους και θα περνούσε στα χέρια των εχθρών τους.

Περιμένουμε από τον Κώστα Καλούδη τη νέα του λογοτεχνική δημιουργία!!!

                                                          Α.Δ.

Βιογραφικό σημείωμα

Ο Κώστας Καλούδης γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1938. Έζησε για πολλά χρόνια στην Ν. Αφρική όπου εργάστηκε και σπούδασε διηγηματογραφία. Άρθρα του έχουν δημοσιευτεί σε τοπικές εφημερίδες. Βασικός συνεργάτης της «Φωνής των Αργυραδιτών» Είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά. Ζει στις Αργυράδες Κέρκυρας και συμμετέχει ενεργά στα πολιτιστικά και κοινωνικά δρώμενα με ανιδιοτέλεια και άδολη αγάπη για τον τόπο. Ως συγγραφέας διακρίνεται στη δημιουργία μιας θεατρικής εξέλιξης με πρόσωπα και εικόνες που κρατάνε τον αναγνώστη-θεατή  από την έναρξη μέχρι την τελευταία σκηνή με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Τα έργα του αφορούν τις ανθρώπινες σχέσεις, θέματα της καθημερινότητάς μας, καθοριστικά όμως για την πορεία της ζωής μας.

 Έχει εκδώσει τα θεατρικά: "Στοίχημα τα πάθη μας", "Έρημος παράδεισος", "Πανσέληνος",  "Ερωτικό στοίχημα" και «Το φάντασμα του παραδείσου»

Η κοπή της πίτας Πολιτιστικού Συλλόγου Αργυράδων

Η εκδήλωση για την κοπή της πίτας του δραστήριου Πολιτιστικού Συλλόγου Αργυράδων την Κυριακή 9-2-2020 διοργανώθηκε με μεγάλη επιτυχία σε ένα θερμό, παρά τη χειμωνιά, και εορταστικό κλίμα. Παρουσία επίσημων προσκεκλημένων και με το  όμορφο θεατράκι του συλλόγου  γεμάτο από χωριανούς.
 Ο Παπά  Αριστείδης   ευλόγησε και έκοψε τη πίτα και έτσι άρχισε μια όμορφη βραδιά που έκλεισε με μελωδίες και τραγούδια  από τη χορωδία που η παρουσία της ήταν εξαιρετική.

Παρόντες μεταξύ άλλων ο βουλευτής Κέρκυρας του ΣΥΡΙΖΑ Α. Αυλωνίτης, ο δήμαρχος Νότιας Κέρκυρας Κ. Λέσσης, ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Ι. Καββαδίας, ο Αντιδήμαρχος Ν.Λέσσης,η δημοτική σύμβουλος Μαρία Κοντομάρη,  τα μέλη του Τοπικού Συμβουλίου της Δημοτικής Κοινότητας Αργυράδων και άλλοι.

Στη συνέχεια έγινε αναφορά σε ένα ακόμα πολιτιστικό δρώμενο που ετοιμάζει ο σκηνοθέτης Σωτήρης Γιαννούλης που η παρουσία του στα πολιτιστικά δρώμενα του τόπου είναι έντονη και παραγωγική.

ΦΩΤΟ Μαρία Κοντομάρη f/b

Πρώτες Βοήθειες και άλλα καινοτόμα προγράμματα στο Νηπιαγωγείο Αργυράδων!

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Αργυράδων με μεγάλη χαρά αγκαλιάζει και φιλοξενεί την πρωτοβουλία του Νηπιαγωγείου Αργυράδων στο σεμινάριο: ΠΡΩΤΕΣ ΒΟΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΒΡΕΦΗ, καθότι φέτος το Νηπιαγωγείο εφαρμόζει πολλά καινοτόμα προγράμματα.

Το ανοιχτό και δωρεάν σεμινάριο θα πραγματοποιηθεί την Δευτέρα 24 Φεβρουαρίου και ώρα 5:30 μ.μ. στο Καββαδίειο Πολιτιστικό Κέντρο Αργυράδων και απευθύνεται σε όλους τους ενδιαφερόμενους ενασχολούμενους με παιδιά.

Θέματα: 

1.Θερμικά εγκαύματα και η αντιμετώπισή τους.

2.Τραυματισμός και αντιμετώπιση.

3.Ρινορραγία σε παιδιά.

4.Πνιγμός στην προσχολική ηλικία.

5. Δαγκώματα και κεντρίσματα.

6. Πρώτη αντιμετώπιση ιώσεων.

Το σεμινάριο θα πραγματοποιήσει η κ. Κωνσταντίνα Καπέλη, σχολική νοσηλεύτρια.

Το πρόγραμμα αυτό δεν είναι το μοναδικό!

Το φετινό προσωπικό του νηπιαγωγείου αποτελείται από εξαιρετικές παιδαγωγούς με πλήρη επιστημονική κατάρτιση και πολλή όρεξη για δουλειά και συνεργασία. Η προϊσταμένη του νηπιαγωγείου και υποψήφια διδάκτωρ Μουσικολογίας του Ιονίου Πανεπιστημίου Ροζαλία Ελευθεριάδου έχει προωθήσει πολλά καινοτόμα προγράμματα του Υπουργείου Παιδείας καθώς και άλλα πρότυπα προγράμματα π.χ. το πρόγραμμα Μουσικής Προπαιδείας κ.α. μαζί με τις  νηπιαγωγούς, κ. Παρθένα Τακέζη, κ. Αγορίτσα Σουρέλη και κ. Μαρία Γάτσου, όλες με μεταπτυχιακά στην εκπαίδευση και εξαιρετικές στη δουλειά τους, που έχουν ως προτεραιότητα την πρόοδο των παιδιών.

Το Νηπιαγωγείο Αργυράδων φέτος καινοτομεί και αυτό είναι εμφανές. Η πρόοδος των παιδιών είναι αλματώδης και τα αποτελέσματα της δουλειάς αυτής διαχέονται σε ολόκληρη την τοπική κοινωνία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το σεμινάριο Πρώτων Βοηθειών που αναφέραμε και ελπίζουμε όλη η τοπική κοινωνία να στηρίξει.

Ανυπομονούμε για περαιτέρω δράσεις του νηπιαγωγείου μας και ελπίζουμε οι συγκεκριμένες νηπιαγωγοί να είναι και την επόμενη χρονιά στους Αργυράδες!

Η γιορτή των τριών Ιεραρχών στις Αργυράδες – Φωτορεπορτάζ Κώστα Γ. Καλούδη

Από εφέτος αποφασίστηκε να μην θεωρείται αργία η εορτή των τριών Ιεραρχών. Να γίνονται εορταστικές εκδηλώσεις στα σχολεία για τη προσφορά των αγίων στα γράμματα  και εφόσον οι συνθήκες το επιτρέπουν  να εκκλησιάζονται οι μαθητές... Ας πούμε πως η γιορτή αυτή είναι ξεπερασμένη και πως οι τρεις Ιεράρχες είναι ντεμοντέ…  Ποιος και τι  μπορεί να αντικαταστήσει τη σοφία τους και το λόγο τους, που ποτέ δεν έχει χάσει την αξία του έστω κι αν έχουν περάσει τόσοι αιώνες από το τέταρτο αιώνα που έζησαν; 

Ο άγιος Βασίλειος ήταν πρότυπο ποιμενάρχη, θεολόγου και συγγραφέα. Βοήθησε τους αρρώστους, τους φτωχούς. Έφτιαξε νοσοκομεία, γηροκομεία, προσφέροντας δωρεάν υπηρεσίες σε όσους είχαν την ανάγκη.

Ο άγιος Γρηγόριος θεωρείται ο πλέον ποιητικός από τους τρεις. Ήταν γνωστός για την αρετή και τη σοφία του. Τέλεσε για λίγο επίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως.  Ήταν έλληνας από τη Καππαδοκία. Ολοκλήρωσε την ακαδημαϊκές σπουδές  στην Αθήνα μαζί με τον  άγιο  Βασίλειο.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος  είναι ο μόνος από τους Τρεις Ιεράρχες, που δεν κατάγεται από την Καππαδοκία, αλλά από την Αντιόχεια της Συρίας. Η εκκλησία τον ονόμασε Χρυσόστομο για τη ρητορική του. Με τα κηρύγματά του καλούσε σε ηθική εξυγίανση την κοινωνία και το κλήρο, κάτι που δεν άρεσε στην αυτοκράτειρα.

Μαζί και οι τρεις Ιεράρχες ένωσαν τις αξίες του ελληνισμού με του χριστιανισμού.   Το έργο τους υπέρ των φτωχών και του Χριστού είναι γιγάντιο.   

Στις 30 Γενάρη, στη γιορτή την τριών Ιεραρχών, τη Αγία τριάδα καμάρωσε τη νεολαία του τόπου μας. Μπαίνοντας στο προαύλιο είδαμε πολλά από τα μεγαλύτερα παιδιά να στέκονται παρέες και να κουβεντιάζουν. Νομίσαμε πως η εκκλησία θα ήταν άδεια.  Μπαίνοντας μέσα μείναμε   έκπληκτοι από το πλήθος των παιδιών που  παρακολουθούσαν τη θεία λειτουργία. Σήμερα προς τιμήν τους και για την άψογη στάση τους, ο παπά Αριστείδης και οι ψάλτες έδωσαν ό,τι καλύτερο.       

Μια πανέμορφη εικόνα ήταν τα παιδάκια του νηπιαγωγείου, καθισμένα το ένα δίπλα στο άλλο στο σκαλί των στασιδιών. .  Θα έλεγε κανείς πως έμοιαζαν σαν τα αγγελάκια από το εικονοστάσι.

Στο τέλος ο Παπά Αριστείδης διάβασε επιστολή του Μητροπολίτη προς τους μαθητές.

Αφού ολοκληρώθηκε η θεία  λειτουργία τελέστηκε  ο αγιασμός των άρτων.  Πολλά από τα μικρότερα παιδάκια μετάλαβαν. Άλλα, μεγαλύτερα και ειδικά της τρίτης λυκείου, με νοσταλγία θα θυμούνται αυτή τη μέρα μιας και από την επόμενη  εορτή των τριών Ιεραρχών,  θα έχουν σκορπιστεί σε άλλα μέρη. Αυτός ήταν και ο λόγος που ζήτησαν να βγάλουν  αναμνηστική   φωτογραφία. Στα πρόσωπα τους έβλεπε κανείς  χαρά αλλά και προβληματισμό. Άραγε θα ξαναβρεθούν ξανά όλα μαζί σε τούτο το ειδυλλιακό τοπίο, όπως είναι το δυτικό προαύλιο της Αγίας Τριάδος στις Αργυράδες;                                                             

                                                            

Μετά την  εκκλησία γύρισαν στα σχολεία όπου και έκοψαν τη βασιλόπιτα, η κάθε τάξη χώρια και έπειτα συνέχισαν το μάθημα. 

Να τους ευχηθούμε να είναι πάντα καλά.

Κ.Γ.  Καλούδης

         Άφησε την τελευταία του πνοή στο Γενικό Νοσοκομείο Κέρκυραςτη Δευτέρα 9/12/2019, ο Γιώργος Καταβάτης (Πόμπολος), πρώην πρόεδρος της Κοινότητας Αργυράδων σε ηλικία 62 ετών.

Τα «Κοινωνικά» από τη «Φωνή των Αργυραδιτών», αρ. φ. 154 (Νοέμβριος – Δεκέμβριος 2019)

Βαπτίσεις

Ο Γκίνης Ιωάννης του Γεωργίου (Τσουντή) και η Ελένη Γκέκα βάπτισαν το αγόρι τους την Κυριακή 13 Οκτωβρίου 2019 στον ΙΝ Αγίας Βαρβάρας στο Ίλιον. Του εδόθη το όνομα Γεώργιος.

Η «ΦτΑ» εύχεται να τους ζήσει.

Γάμοι

Ο Νεκτάριος Αδαμόπουλος του Παναγιώτη και της Αλεξάνδρας το γένος Καλούδη και η Κωνσταντίνα Καββαδία του Σπυρίδωνος και της Ιωάννας το γένος Πανδή τέλεσαν τον γάμο τους το Σάββατο 23 Νοεμβρίου 2019 στον ΙΝ Ιάσονος και Σωσιπάτρου στη Γαρίτσα.

Η «ΦτΑ» εύχεται στους νεόνυμφους «βίον ανθόσπαρτον».

Θάνατοι

     Ο Ευάγγελος Γκίνης απεβίωσε στις Αργυράδες το Σάββατο 23 Νοεμβρίου 2019. Ο «Βάγγελος» από νέος ξενιτεύτηκε στο Βέλγιο, αλλά εδώ και πολλά χρόνια ζούσε μόνιμα στο χωριό. Ασκούσε το επάγγελμα του ξυλουργού και ήταν άνθρωπος κοινωνικός, της παρέας και ξεχώριζε για το χιούμορ και τα αστεία του. Η εξόδιος ακολουθία τελέστηκε στον ΙΝ της Παναγίας την Τρίτη 26 Νοεμβρίου και η κηδεία στο Νεκροταφείο Αργυράδων.

     Η Ευφροσύνη Κουλούρη, χήρα Αλκινόου Κουλούρη (Ιατρού) απεβίωσε σε ηλικία 82 ετών  στην πόλη της Κέρκυρας που κατοικούσε μόνιμα τη Δευτέρα 2 Δεκεμβρίου 2019. Μια καλόκαρδη και ευγενική γυναίκα η Ευφροσύνη ήταν υπόδειγμα συζύγου και μητέρας. Με τον σύζυγό της Αλκίνοο, τον γιατρό που ήταν αγαπητός σε όλο το νησί για την προσφορά του στους ανθρώπους, δημιούργησαν μια εξαιρετική οικογένεια.  Η εξόδιος ακολουθία τελέστηκε την Τετάρτη 4 Δεκεμβρίου 2019 στον ΙΝ Αγίου Προκοπίου και η κηδεία στο νεκροταφείο Αγίου Προκοπίου Αργυράδων.


    Έφυγε από τη ζωή ο Γιώργος Καταβάτης (Πόμπολος) πρώην πρόεδρος της Κοινότητας Αργυράδων

   

Η είδηση του θανάτου του σκόρπισε τη θλίψη στις Αργυράδες και σε όλο το νησί, γιατί ο Γιώργος ήταν γνωστός και πολύ αγαπητός. Άλλωστε είχε διατελέσει πρόεδρος της Κοινότητας Αργυράδων για δυο τετραετίες, στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και αρχές του 1990.
    Από τα παιδικά του χρόνια ο Γιώργος έδειχνε την έντονη προσωπικότητα και το δυναμικό χαρακτήρα του. Τον θυμόμαστε, οι κάπως μικρότεροι, στο  Β΄ Γυμνάσιο Κέρκυρας και τον θαυμάζαμε για το θάρρος που έδειχνε σε εποχές δύσκολες και με πόση ευκολία αψηφούσε τις απαγορεύσεις. Εποχές που στο σχολείο απαγόρευαν τα τζιν και τα παντελόνια καμπάνα, ο Γιώργος δε …μασούσε, αγέρωχος και δυνατός. Η ψυχή της παρέας για πειράγματα και σκανδαλιές. Τιμούσε από τότε τη φιλία μέχρι την ύστατη στιγμή. Η κοινωνικότητά του τον έκανε ξεχωριστό έχοντας παντού φίλους.
Αργότερα και σαν ποδοσφαιριστής του Κρόνου ξεχώριζε για τον δυναμισμό και τη γενναιότητά του, αλλά δεν μπόρεσε να παίξει πολλά χρόνια, λόγω εσωτερικής μετανάστευσης. Αρκετά από τα νεανικά του χρόνια στην Αθήνα, στο σχολειό και στη δουλειά. Πάντα δεμένος με το χωριό και τους Αργυραδίτες. Αξέχαστα χρόνια, ατέλειωτες ώρες σε ένα από τα στέκια των Αργυραδιτών, στο Ραφείο του Αντρέα του Μπελότη. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς από τις πλάκες και τα καλαμπούρια. Γιατί ξεχώριζε ο Γιώργος με το χιούμορ και τα πειράγματά του, χωρίς να είναι προσβλητικός. Στα χρόνια που υπηρετούσε στο Ναυτικό, όλη η παλιοπαρέα των Αργυραδιτών της Αθήνας μαζί. Χρόνια μεταπολίτευσης και οι συζητήσεις για τα πολιτικά γόνιμες και καθημερινές. Εμπνέονταν από τις δημοκρατικές αρχές και αξίες και τις υπεράσπιζε με πάθος και ανιδιοτέλεια.
Επιστροφή στο χωριό τη δεκαετία του 1980.  Συμμετοχή και δράση για τα κοινά. Άνθρωπος της προσφοράς ο Γιώργος, ήταν αδύνατο να μη συμμετέχει στον Πολιτιστικό Σύλλογο και στα κοινοτικά. Ο λαός των Αργυράδων τον τίμησε δυο τετραετίες με την ψήφο του. Σε μια κλειστή κοινωνία, οι απαιτήσεις πολλές και κάποιες φορές η κριτική ισοπεδωτική, αλλά ο Γιώργος αποδεχόταν κάθε κριτική, χωρίς να θυμώνει. Σε δύσκολες συνθήκες, όπου η Κοινότητας Αργυράδων δεν είχε υποδομές και, κυρίως, πόρους, το πάλεψε.

Έλεγε σε μια συνέντευξή του στη «ΦτΑ» (Μάιος – Ιούνιος 1992, αρ. φ. 4): «Σίγουρα είναι λαθεμένη η αντίληψη ότι είμαστε πλούσια Κοινότητα. …Ας μη γελιόμαστε δεν είμαστε πλούσια Κοινότητα». Καθοριστικό ρόλο έπαιξε στην αντιμετώπιση του προβλήματος της ύδρευσης και στη διαμόρφωση της πλατείας του χωριού, όπου οι προσπάθειες ξεκίνησαν το 1987 και ολοκληρώθηκαν πολύ αργότερα, μετά τη λήξη της θητείας του. Ασχολήθηκε ενεργά με την πολιτική, ήταν οργανωμένος στο ΠΑΣΟΚ, αλλά ο Γιώργος δεν έμπαινε εύκολα σε κομματικά καλούπια, ούτε ήταν των «δημοσίων σχέσεων». Άλλωστε ποτέ δεν είδε την ενασχόληση με τα κοινά επαγγελματικά. Αυθεντικά λαϊκός, γνήσιος. Ανιδιοτέλεια, ειλικρίνεια και πολλές άλλες αρετές χαρακτήριζαν την πολιτική του πορεία. Η ίδια του η ζωή απλή και λιτή,

Η απώλεια του πατέρα του τον επηρέασε πάρα πολύ και ας μην το έδειχνε. Κοντά στη μητέρα του και τη θεία του, τις φρόντιζε μέχρι το τέλος παραμελώντας την προσωπική του ζωή. Μπορεί ο Γιώργος να μη θέλησε να δημιουργήσει οικογένεια, αλλά οι δεσμοί αίματος και αγάπης με τις αδελφές του και τα ανήψια του ήταν πολύ δυνατοί. Έδωσε ο Γιώργος αγάπη και πήρε. Τα τελευταία χρόνια τα προβλήματα υγείας τον επιβάρυναν πολύ. Παρόλα αυτά τα αντιμετώπισε με γενναιότητα και αξιοπρέπεια έχοντας συμπαράσταση από τις αδελφές του.
Την Τετάρτη 11/12/2019 συγγενείς και φίλοι, ένα πολύ μεγάλο πλήθος ανθρώπων από όλη την Κέρκυρα είπαν το τελευταίο αντίο στον  άνθρωπο που ξεχώριζε για την προσφορά και το ήθος του. Η εξόδιος ακολουθία τελέστηκε στον ΙΝ της Παναγίας στις Αργυράδες και η κηδεία στο Νεκροταφείο Αργυράδων.

Ας είναι αιωνία η μνήμη του!

    

Μια καλή Αργυραδίτισσα η Ελένη Καββαδία χήρα Μιχαήλ Τσομπά άφησε την τελευταία της πνοή σε ηλικία 88 ετών στο Περιστέρι Αττικής που κατοικούσε μόνιμα το Σάββατο14 Δεκεμβρίου 2019. Η Ελένη ήταν εργατική και τίμια γυναίκα και με τον εξαιρετικό της σύζυγο Μιχάλη δημιούργησαν μια πολύ καλή οικογένεια. Η απώλεια του αγαπημένου της γιου Σπύρου σε νεαρή ηλικία σημάδεψε τη ζωή της. Όμως ήταν υπόδειγμα συζύγου και μητέρας. Ζούσε μόνιμα στην Αθήνα και είχε τη φροντίδα από τις αγαπημένες κόρες της τη Νίκη και τη Μαρία, αλλά και από τα εγγόνια της. Ευτύχησε να αποκτήσει και να καμαρώσει έξι εγγόνια και τέσσερα δισέγγονα. Έδωσε και πήρε πολλή αγάπη. Η εξόδιος ακολουθία τελέστηκε στον ΙΝ της Παναγίας στις Αργυράδες τη Δευτέρα 16 Δεκεμβρίου 2019 και η κηδεία στο Νεκροταφείο Αργυράδων.

Η «ΦτΑ» εκφράζει τα συλλυπητήριά της στις οικογένειες των εκλιπόντων

Κοπή πίτας του Πολιτιστικού Συλλόγου Αργυράδων Κυριακή 9 Φεβρουαρίου

Ο δραστήριος Πολιτιστικός Σύλλογος Αργυράδων διοργανώνει εκδήλωση για την κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας την Κυριακή 9 Φλεβάρη στις 18.00 στο Θέατρο, στο «Καββαδίειο» Πολιτιστικό Κέντρο.

Την εκδήλωση θα πλαισιώσει η χορωδία του Συλλόγου.

Ετοιμάζονται στις Αργυράδες για τα «Κουτσομπολιά» - Συνάντηση την Κυριακή 2/2

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Αργυράδων με ανακοίνωσή του καλεί τα μέλη και τους φίλους σε συνάντηση για να προετοιμάσουν τα «Κουτσομπολιά» στο πλαίσιο των φετινών καρναβαλικών εκδηλώσεων

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΚΑΛΕΣΜΑ

ΚΑΛΟΥΜΕ ΟΣΕΣ ΚΑΙ ΟΣΟΥΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΑΣΧΟΥΝ ΣΤΑ ΦΕΤΙΝΑ ''ΚΟΥΤΣΟΜΠΟΛΙΑ'' ΝΑ ΠΑΡΕΥΡΕΘΟΥΝ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 2 ΦΛΕΒΑΡΗ ΤΙΣ 12.00 ΣΤΟ ΚΑΒΒΑΔΙΕΙΟ.Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΚΑΙ Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ''ΞΕΦΤΙΣΟΥΝ'' ΟΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ ΜΑΣ.ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΘΕΣΗ ΟΛΩΝ ΜΑΣ.

 Τα «Κουτσομπολιά» ή «πετεγολέτσια» έχουν την ιστορία τους

Τα «Κορφιάτικα Πετεγολέτσια» ή αλλιώς «Κουτσομπολιά» ή «Πέτε Γόλια» είναι μία παράδοση της Τσικνοπέμπτης, που ανήκει στην παλιά πόλη της Κέρκυρας. Η πετεγολέτσα ή πετεγουλιό, σύμφωνα με τους ντόπιους, είναι η προσφιλής, σε πολλούς, συνήθεια του κουτσομπολιού.

Τα κουτσομπολιά ή «Πετεγολέτσα» ή πέντε γόλια, είναι ένα είδος θεάτρου δρόμου, ενώ έχει πολλά στοιχεία από την Commedia dell Arte. Δεν είναι άλλο από «πικάντικα» κουτσομπολιά που διεξάγονται θεατρικά στις «φανέστρες», δηλαδή τα μικρά μπαλκονάκια και παράθυρα των κερκυραϊκών σπιτιών. Εκεί οι γυναίκες βγαίνουν στα μπαλκόνια και βγάζουν «όλα τα άπλυτα στη φόρα». Η συζήτηση που αναπτύσσεται, πάντα με την κερκυραϊκή διάλεκτο, δεν αφήνει κανέναν από έξω… Τα εν οίκω γίνονται εν δήμω και οι πολιτικοί τα ακούνε για τα καλά. Η συζήτηση εξελίσσεται πάντα σε έναν μεγάλο καυγά, ενώ ο σαρκασμός και η έμπνευση των ηθοποιών που αναπαριστούν την «Πετεγολέτσα» προκαλούν άφθονο γέλιο στους θεατές που συγκεντρώνονται στις πλατείες, κατά εκατοντάδες.

Στις Αργυράδες τα «κουτσομπολιά» τα τελευταία χρόνια έχουν την τιμητική τους αποτελώντας μια από τις σημαντικότερες καρναβαλικές εκδηλώσεις που προσελκύει πλήθος κόσμου από όλο το νησί. Την επιμέλεια των κουτσομπολιών έχουν, συνήθως, ο Ηλίας Λουμάκης, οργανωτικός νους και ψυχή και ο Αλέκος Κυνηγόπουλος που διαχρονικά η συμμετοχή του στη συγγραφή των κειμένων  και στην οργάνωση της εκδήλωσης είναι ξεχωριστή.

Από τα Γιαννιτσά στις Αργυράδες η νηπιαγωγός – συγγραφέας Ροζαλία Ελευθεριάδου: «Ταξίδι στον Παράδεισο»

«Ταξίδι στον Παράδεισο», ονομάζεται το βιβλίο που έγραψε η Ροζαλία Ελευθεριάδου, η οποία κατάγεται από τα Γιαννιτσά, αλλά ζει μόνιμα στην Κέρκυρα! Η Ροζαλία Ελευθεριάδου μάλιστα δραστηριοποιείται και στον χώρο του πολιτισμού. «Ένα συγκινητικό ιστορικό διήγημα μόλις 20 σελίδων, που ταξιδεύει σε τόπους μακρινούς, αλλά ταυτόχρονα και τόσο κοντινούς στην καρδιά μας», είναι η γενική περιγραφή του «Ταξιδιού στον Παράδεισο», που μετέφερε στο χαρτί από την έμπνευση της.

Το 1977 στη Θεσσαλονίκη γεννήθηκε η Ροζαλία Ελευθεριάδου, Πόντια και από τους δύο γονείς της που είδαν το φως στην περιοχή των Γιαννιτσών. Όταν ήταν στη Β΄ Δημοτικού η Ροζαλία ξεκίνησε την ενασχόλησή της με τη μουσική, μαθαίνοντας κιθάρα και φθάνοντας τελικά να πάρει πτυχίο ανωτέρων θεωρητικών στην ευρωπαϊκή μουσική. Στα 20 εισήλθε στο τμήμα Παιδαγωγικής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης επιλέγοντας την ειδικότητα του μουσικοπαιδαγωγού. Εκεί ξεκίνησε την ενασχόλησή της με τα κρουστά, πήρε δίπλωμα βυζαντινής μουσικής αλλά τελικά την κέρδισε το παραδοσιακό τραγούδι.

Αστείρευτο πάθος βγαίνει σαν χείμαρρος από την ψυχή της και χρωματίζει τη φωνή της, και τα μάτια της σπινθηροβολούν όταν μιλά για την παράδοση και την ελληνική παραδοσιακή μουσική. Είναι αυτά που λατρεύει στη ζωή της, αφού τα σπούδασε για πολλά χρόνια σε ωδεία και στο πανεπιστήμιο, και σήμερα εξακολουθεί να αφιερώνει σ’ αυτά πολλές ώρες από την καθημερινότητά της.

Αυτή τη χρονιά είναι στο Νηπιαγωγείο Αργυράδων. Παράλληλα με τη δουλειά της, αυτήν της νηπιαγωγού (η ειδικότητά της είναι μουσικοπαιδαγωγός), η Ροζαλία Ελευθεριάδου διδάσκει παραδοσιακά ελληνικά κρουστά.

Η ραδιοφωνική παραγωγός και φιλόλογος .Βίκυς Χατζηκυριάκου για “Ταξίδι στον Παράδεισο”

Πριν  πάρω στα χέρια μου το βιβλίο, προτού  μάθω τον τίτλο, η Ροζαλία μου μίλησε γι’ αυτό με δυο κουβέντες, κυριολεκτικά: «Δεν είναι ένα βιβλίο για τα παλιά» μου είπε. «Είναι ένα βιβλίο για σήμερα. Τι κάνουμε  σήμερα. Εμείς». Τα λόγια της με προβλημάτισαν. Τι εννοεί; Να αφήσουμε το παρελθόν μας; Πώς μπορεί να λέει κάτι τέτοιο αυτή που είναι ποντιακής καταγωγής. Βιάστηκα να βγάλω συμπεράσματα.

Όλα άρχισαν να ξεδιαλύνουν όταν πήρα το βιβλίο και το ξεφύλλισα. Λίγες σελίδες, πέντε ασπρόμαυρες φωτογραφίες ,γκρίζα νέφη στο εξώφυλλο. Ανάμνηση, σκέφτηκα. Ίσως νοσταλγία. Μήπως ένα ξεθωριασμένο όνειρο, σαν αυτό που αφήνουν οι σκόρπιες αναμνήσεις των παππούδων όταν λένε ιστορίες  στα μικρά παιδιά , τα οποία  προσπαθούν να καταλάβουν τα λόγια  και τα δάκρυα, ανάμεσα σε ξεχασμένους στίχους τραγουδιών. Καθώς πασχίζουν να ξεχωρίσουν το παραμύθι από την πραγματικότητα.

Ναι, το καταλαβαίνεις αμέσως μόλις ξεκινήσεις το  διάβασμα ότι η συγγραφέας είναι μουσικός. Ξεκάθαρη, απέριττη,  ξεχειλίζει από συναισθήματα που δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να εκφραστούν. Αφήνει μισοτελειωμένες τις περιγραφές των τόπων, των ανθρώπων, των συναισθημάτων. Και αυτό που δεν τελειώνει ο λόγος , το ολοκληρώνει ο στεναγμός.

Το ταξίδι  της ξεκινάει από την Θεσσαλονίκη  και η Ιθάκη είναι ένα χωριό που κανείς δεν γνωρίζει. Που κανένας χάρτης δεν το έχει και το όνομά του έχει χρόνια να ακουστεί. Δεν ξέρει καν αν το προφέρει σωστά. Ξέρει όμως πώς θα το βρει. Άλλωστε το χρωστά σ’ εκείνους, όλους, που δεν υπάρχουν πια.

Ξεκινά μια αναζήτηση που στηρίζεται στο ένστικτο και στην εμπιστοσύνη του ανθρώπου σε ανθρώπους άγνωρους και τόπους σχεδόν μυστικιστικά οικείους. Πόσο μοιάζει  το ταξίδι  αυτό μ’ εκείνο του πρώτου ταξιδευτή, του Οδυσσέα, που ποθεί το « Νόστιμον ήμαρ». Είναι και για τη Ροζαλία του γυρισμού η μέρα που ζητά και το ξέρει.

Το όνομα του χωριού αναφέρεται μόνο στην αρχή. Μετά σχεδόν  ξεχνιέται. Ίσως δεν χρειάζεται. Αυτό που στην πραγματικότητα αναζητά η ταξιδιώτισσα είναι κάτι άλλο. Είναι να γεμίσει  τα κενά. Τα κενά της ψυχής και τα κενά της μνήμης. Και ήταν αυτό που την έκανε να αναζητήσει και να μάθει μουσική. Ήταν αυτό που την έκανε να δακρύζει κάθε φορά που χτυπούσε ρυθμικά το νταούλι παίζοντας τραγούδια παλιά, νοσταλγικά, ποτέ ξεχασμένα.

Το χωριό του πρόγονου, η υποδοχή των κατοίκων, ακόμη και η εξαγνιστική βροχή, την οδήγησαν στην κάθαρση, όπως το τέλος μιας τραγωδίας. Μήπως, για τραγωδία δεν πρόκειται; Υπάρχει όμως πάντα το «τώρα». Κι αυτό έχει ανθρώπους που αναζητούν και ανθρώπους που υπάρχουν και  ζουν και  θέλουν να καταλάβουν. Γιατί ο επισκέπτης  κλαίει και δεν κρυώνει, γιατί δεν τον πειράζει η βροχή και η λάσπη που του λερώνει τα παπούτσια.

Διάβασα και ξαναδιάβασα το «Ταξίδι στον Παράδεισο». Μικρό καθώς είναι μπορούσα εύκολα να το ξαναδώ. Μα , κάθε φορά που το διάβαζα το βιβλίο γινόταν δυσκολότερο. Ενώ ξεκινά ως αφήγηση ενός ταξιδιού, από αυτά που πολλοί απόγονοι προσφύγων έκαναν, ή ονειρεύτηκαν να κάνουν, όσο προχωρά προς την ολοκλήρωσή του γίνεται ποίημα .  Ακόμη και η μορφή του λόγου θυμίζει στίχο και το διάβασμά του σου φέρνει στο αφτί μια μελωδία τόσο γνώριμη , που ο απόηχός του υπάρχει και μετά το τέλος του βιβλίου.

Η δυσκολία του δεν βρίσκεται ούτε στη μορφή, ούτε στο λόγο. Βρίσκεται σ’ αυτή τη λεπτή χορδή του ευαισθητοποιημένου αναγνώστη, που αγγίζει και την κάνει να πάλλεται γλυκά, καθώς αφήνεται στη δική του δίνη των αναμνήσεων.

Καθένας από μας διαβάζοντας το βιβλίο αυτό πραγματοποιεί το δικό του ταξίδι του γυρισμού. Το χωριό που η Ροζαλία αναζητά μπορεί να είναι ένα από τα εκατοντάδες χαμένα, καμένα, εγκαταλελειμμένα  και ξαναγεννημένα χωριά των δικών μας προγόνων. Το σεργιάνι της στα δρομάκια του είναι το σεργιάνι του καθενός μας,  στον τόπο που κάποτε υπήρξε πατρίδα. Τα αγέρωχα αρχοντικά, η πεσμένη εκκλησιά, τα ταφία… Εικόνες τόσο γνώριμες που λες ,τις έχεις ζήσει κι εσύ, μ’ έναν τρόπο. Κι έπειτα, το λασπωμένο χώμα στη φούχτα της , νομίζεις πως το αγγίζεις και σού ‘ ρχεται να σκύψεις , να το φιλήσεις , ευλαβικά.

Είναι και  μια περιδιάβαση σε μονοπάτια της ιστορίας. Της ιστορίας που έμεινε άγραφη  και ξεχασμένη για χρόνια. Κι εκεί που νομίζεις ότι η λησμονιά έκανε τη δουλειά της, έρχεται η γλώσσα , με τις ρίζες τις προαιώνιες ,τα ποντιακά, να θυμίσει ότι ο σπόρος που σπάρθηκε στα μέρη αυτά , δεν ξεριζώνεται με σφαγές, εξισλαμισμούς και προσφυγιά.

Μην αναζητήσετε σ’ αυτό το βιβλίο, ήρωες και ηρωίδες . Δε θα βρείτε πλοκή και δράση. Το τέλος  το γνωρίζουμε όλοι από πριν , μα το ταξίδι έχει τη μεγαλύτερη αξία. Διαβάστε το βιβλίο, όχι μία , αλλά πολλές φορές και θα σας εκπλήξει. Μέσα σ’ αυτό το προσωπικό ταξίδι γυρισμού μια νέας πόντιας, θα βρείτε τον εαυτό σας. «Διότι ο εαυτός σας είναι μια απέραντη και απροσμέτρητη θάλασσα» λέει ο ποιητής  και συνεχίζει «Μη λέτε: ανακάλυψα το δρόμο της ψυχής. Πείτε μάλλον : Είδα την ψυχή να βαδίζει στον δικό μου δρόμο. Διότι η ψυχή βαδίζει σε όλους τους δρόμους».

Θα ανακαλύψετε πτυχές του εαυτού σας κρυμμένες καλά. Στην αχρονική περιπλάνησή σας αφεθείτε στη μέθη που φέρνει η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος. Μυρωδιά από χόρτο , λεπτοκάρυα και μούχλα σε αγιασμένες πέτρες.

Γιατί, όπως λέει κι ο ποιητής Χαλίλ Γκιμπράν «Το άχρονο που έχετε μέσα σας κατανοεί την αιωνιότητα της ζωής. Και γνωρίζει ότι το χθες  δεν είναι παρά η ανάμνηση το αύριο  και το αύριο δεν είναι παρά το όνειρο του σήμερα».

Και, τότε, θα βρεθείτε κι εσείς στις προγονικές εστίες , θα καταλαγιάσει ο πόνος , θα γιάνει  η ψυχή. Η μετάσταση θα πραγματοποιηθεί και θα ξυπνήσει επιθυμίες για αναζήτηση . Ίσως , μετά από αυτό , ξεκινήσουμε όλοι εμείς το δικό μας ταξίδι στον παράδεισο. Έναν παράδεισο που δεν θα μοιάζει με την Εδέμ που διδαχτήκαμε, ούτε αυτή που μας περιγράψανε οι πρόγονοι. Έναν παράδεισο γκριζωπό, μετά από έναν ταξίδι επώδυνο που ,όμως, θα είναι ικανός να μας κάνει να αναφωνήσουμε αυτό που η Ροζαλία  αναφωνεί στο τέλος : Αξίωσέ με Θεέ μου να με θάψουν εκεί….

Βίκυ Χατζηκυριάκου, φιλόλογος, ραδιοφωνική παραγωγός.

    

Για ποιον χτυπάει η καμπάνα: Μια εξαιρετική παράσταση στις Αργυράδες – Φωτορεπορτάζ Κ. Γ. Καλούδη
       
ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΧΤΥΠAEI H  ΚΑΜΠΑΝΑ

Των BILLY VAN ZANDT & JANE  MILMORE

Είναι πλέον καθιερωμένο την περίοδο του χειμώνα,  που έχουν ελεύθερο χρόνο  από της καλοκαιρινές ασχολίες τα μέλη του Πολιτιστικού Συλλόγου  Αργυράδων,  να  μας παρουσιάζουν θεατρικές παραστάσεις.     Έπειτα από τη παιδική παράσταση στα τέλη του Δεκεμβρίου με τον ΣΚΡΟΥΤΖ  του  Κάρολου Ντίκενς,  παίχτηκε το έργο των Billy Van Zandt & Jane Millmore,  PLAYING DOCTOR, Ελληνικός τίτλος ¨ Για ποιον χτυπάει η καμπάνα ¨,  ένα έργο αξιόλογο αλλά και με απαιτήσεις. 
 
Είναι μια φάρσα που έχει να κάνει με την αρρωστημένη  εμπιστοσύνη που έχουν ορισμένοι  γονείς  στα παιδιά τους.

Οι γονείς του  Πήτερ  τον έστειλαν να σπουδάσει γιατρός παρέχοντάς του τα πάντα, εκτός της παρουσία τους. Πέρασαν οκτώ χρόνια για να τον επισκεφτούν και αυτό για να δουν και να καμαρώσουν το ιατρείο του και να τον συγχαρούν.  Όταν ο Πήτερ μαθαίνει πως θα έρχονταν οι γονείς του πανικοβάλλεται.  Έπρεπε κάτι να κάνει να τους δείξει πως όντως είχε σπουδάσει γιατρός. Απεναντίας αυτός έτρωγε τα χρήματα που του έστελναν για τις σπουδές, με τις παρέες του. Σε αυτές τις παρέες εναπόθεσε τις ελπίδες του  για  να ξεγελάσει τους γονείς του.  Ειδικά στο συγκάτοικό του τον Τζίμη που ήταν ηθοποιός  και τη γραμματέα του Μαξ.   

 Ολόκληρο θέατρο έστησαν   από την μια μέρα στην άλλη,  ετοιμάζοντας ένα ιατρείο. Με βαλτούς ασθενείς κατάφερναν στην αρχή να ξεγελάσουν τους γονείς του.  Αυτό το πέτυχε κατά κάποιον τρόπο χάρη στην ικανότητα ηθοποιίας του  Τζίμη που έπαιξε διάφορους ρόλους, υποδύοντας  τον ασθενή ή το τρελό, ή τον τυφλό.   Αυτό δεν κράτησε για πολύ. Κάποια στιγμή ο πατέρας του Τζίμη κατάλαβε το  θέατρο που  τους έπαιζαν και εκεί  το παιγνίδι σταμάτησε.  Ως εκείνη την ώρα η μαμά του Τζίμη,  που καμάρωνε για το  γιο της, έδειξε να σοκάρεται. Δεν άργησε όμως να συνέλθει και αγκαλιάζοντας το γιο της τον συγχάρηκε για την απόφαση του να γίνει συγγραφέας.  Άραγε ήταν αληθινή η χαρά της ή ήταν ένας τρόπος να πικάρει τον άντρας της στον οποίο  ποτέ δεν  έριχνε δίκιο;

Θα μπορούσαμε να πούμε πως το έργο ήταν πολύ απαιτητικό. Οι γρήγορες εναλλαγές κωμικών καταστάσεων απαιτούν    ιδιαίτερη προσοχή για να αποδοθούν ομαλά.  Πως δεν ταίριαζαν οι ηλικίες των ηθοποιών με τις ηλικίες των προσώπων του έργου.  Όμως αυτό δεν μειώνει καθόλου το αποτέλεσμα, που ήταν αξιοπρεπέστατο. Εκείνο που μας χαροποιεί κάθε φορά και περισσότερο   είναι η παρουσία πολλών φίλων από τα γειτονικά χωριά ακόμη και από την πόλη.   Το ότι Στην παράσταση συμμετέχουν και ηθοποιοί από Λευκίμμη και Άγιο Ματθαίο, είναι απόδειξη  πως το θεατρικό τμήμα έχει πλέον επεκταθεί πέρα από τα στενά όρια του χωριού μας.  Κάθε φορά είναι σαν πανηγύρι και αυτό πρέπει να το στηρίξουμε με  ψυχή και με καρδιά.  Γενικά είδαμε μια όμορφη παράσταση  που ίσως θα ήταν ακόμη καλύτερη για κάποιους,  αν δεν είχε μια κάποια υπερβολή.   Το θέατρο ήταν γεμάτο και αυτό είναι μια απόδειξη πως ο κόσμος το χρειάζεται.
Η σκηνοθεσία του Σωτήρη Γιαννούλη άψογη. Το σκηνικό  του Νίκου Καλούδη φανταστικό, όπως και η μουσική του Σάκη Καββαδία και οι φωτισμοί του Μιχάλη Γκίνη.

ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ

Πήτερ: Γιάννης Γιαννιώτης

   
Μαξ: Βαρβάρα Σεβδαγιάν

Τζίμυ: Κώστας Καββαδίας

 Μωρήν: Έλσα  Σαμοϊλη 

Τζανέτ: Μποριάνα Βασιλίεβα

Χάρυ: Ηλίας Λουμάκης

Ρόμπερτ: Σωτήρης  Γιαννούλης 
 
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Σωτήρης Γιαννούλης

ΣΚΗΝΙΚΑ/ ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ:  Νίκος Καλούδης 

ΜΟΥΣΙΚΗ: Σάκης Καββαδίας

ΕΝΔΥΜΑΤΟΛΟΓΟΣ: Gabriela Cabadoba

ΦΩΤΙΣΜΟΙ: Μιχάλης Γκίνης   

ΒΟΗΘΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ: Nora Djiubiel

ΗΧΟΣ: Predrag Drakulovic,  Κων/να Καπέλη

ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΣΚΗΝΙΚΟΥ:   Άγγελος Καββαδίας. 

Να ευχηθούμε Καλή χρονιά και πάντα το καλύτερο για τον τόπο μας.                                                 

Κ. Γ. Καλούδης