Δικαίωση μνημονίων;

 Από την εφημερίδα «ΕΘΝΟΣ», Πέμπτη 18 Ιουνίου 2015

Γράφει ο Γιώργος Κ. Καββαδίας, εκπαιδευτικός - ερευνητής

«Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ' ευχήν στην Αποικία δεν μέν' η ελαχίστη αμφιβολία», όπως έγραφε το 1928 σε περίοδο μεγάλης κρίσης ο Κ. Π. Καβάφης. Η Ελλάδα αποτελεί τον αδύναμο κρίκο της Ευρωζώνης, σε ένα ευρύτερο γεωπολιτικό περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από αστάθεια, με την κρίση της καπιταλιστικής οικονομίας να παίρνει παγκόσμιες διαστάσεις.

Σε αυτές τις συνθήκες οι επικυρίαρχοι εκβιάζουν «κ' ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν, με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής. Εχουνε και μια κλίσι στες θυσίες». Από την εποχή του Πελοποννησιακού πολέμου, άλλωστε, έχει αποκλειστεί ο «έντιμος συμβιβασμός» ή «αμοιβαία επωφελής συμφωνία», όταν υπάρχει «ασυμμετρία ισχύος». Γιατί «ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύνατος υποχωρεί όσο του το επιβάλλει η αδυναμία του» (Θουκυδίδης). Ωστόσο, ανανήψαντες αντιμνημονιακοί και μνημονιακοί από... κούνιας προσπαθούν τρομοκρατικώ τω τρόπω να πείσουν για την επερχόμενη καταστροφή αν δεν επιτευχθεί η σωτήρια, έστω και «κακή» συμφωνία.

Ολη η επιχειρηματολογία για το παλαιό δόγμα «ανήκομεν εις την δύσιν» αναπαράγεται με ισχυρές δόσεις για τον «ευρωπαϊκό μονόδρομο». Ολα αυτά «αποκρύπτουν» ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο, αποτελεί «ζυγόν δουλείας» και επομένως αενάως θα ανακυκλώνεται το δίλημμα «ρήξη ή υποταγή». Οι διαπρύσιοι κήρυκες του «ευρωπαϊκού μονόδρομου» αγνοούν ότι η Ιστορία δεν γράφτηκε ποτέ με τη λογική των μονόδρομων, του ρεαλισμού και της υποταγής, αλλά με αγώνες δικαιώνοντας τους στίχους: «Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία» (Α. Κάλβος). Είναι, όμως, αξιομνημόνευτη η κυβερνητική στρατηγική για την «ευρωπαϊκή διαπραγμάτευση», που είτε με, είτε χωρίς συμφωνία οδηγεί σε αδιέξοδο.

Η υπογραφή μιας συμφωνίας θα φέρει τους ξένους δυνάστες με ακόμα μεγαλύτερες αξιώσεις να διεκδικούν τον δημόσιο πλούτο, να απαιτούν φοροληστρικά μέτρα και εργασιακές συνθήκες γαλέρας, καθώς και την παραπέρα διάλυση της δημόσιας υγείας - παιδείας - πρόνοιας προς όφελος των ιμπεριαλιστών και της κυρίαρχης τάξης. Αλλά και η μη υπογραφή συμφωνίας με τον λαό στη γωνία ή χειροκροτητή δεν εντάσσεται σε μια στρατηγική εθνικής ανεξαρτησίας και κοινωνικής απελευθέρωσης. Η «ρήξη» με την πολιτική της εξάρτησης και της υποτέλειας δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα τεχνοκρατικών χειρισμών, αλλά προϊόν κοινωνικών αγώνων.