Ο τρόπος που μιλάμε στα παιδιά μας επηρεάζει τον τρόπο που βλέπουν τον κόσμο γύρω τους και κυρίως τον εαυτό τους.

Πολλές φορές πάνω στην κούρασή μας, ανοίγουμε το στόμα μας και λέμε πράγματα που δε θα έπρεπε να πούμε. Τα παιδιά όμως δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τη διαφορά μεταξύ του τι κάνουν και του τι είναι. Έτσι λοιπόν όταν μέσα στον εκνευρισμό μας αποκαλούμε το παιδί μας «κακομαθημένο», «παλιόπαιδο», «τεμπέλη» ή οτιδήποτε αρνητικό, επειδή έκανε κάτι που δε θα έπρεπε να έχει κάνει, οι λέξεις αυτές γίνονται σπόροι που φυτεύονται μέσα στο μυαλό του. Οι σπόροι τελικά φυτρώνουν και τα αρνητικά αυτά χαρακτηριστικά γίνονται ακόμα μεγαλύτερα.

Σκοπός όμως αυτού του post, δεν είναι να μας γεμίσει με τύψεις για όσα αρνητικά μπορεί να έχουμε πει ως τώρα. Σκοπός είναι να μας δώσει τροφή για σκέψη και να μας βοηθήσει να συνειδητοποιήσουμε πώς μπορούμε να βελτιωθούμε ώστε να γίνουμε καλύτεροι γονείς.

Πενήντα θετικές φράσεις για να λέμε στα παιδιά μας

Ποιες θετικές φράσεις όμως – αντί για αρνητικές – μπορούμε να «φυτέψουμε», ώστε να ενισχύσουμε την αυτοεκτίμηση και την αυτοπεποίθηση των παιδιών μας; Τι μπορούμε να τους λέμε σε τακτική βάση, ώστε να καταλάβουν ότι τα αγαπάμε, ότι σεβόμαστε την προσωπικότητά τους και ότι πιστεύουμε στο μεγαλείο που κρύβουν μέσα τους; Να κάποιες ιδέες:

1. Μου αρέσει να σε βλέπω να χαμογελάς.
2. Χρειάζομαι τη βοήθειά σου.
3. Πήρες σπουδαία απόφαση.
4. Ευχαριστώ που μου το είπες.
5. Είμαι περήφανη για σένα.
6. Μου αρέσει να περνάμε χρόνο μαζί.
7. Μου αρέσουν οι φίλοι σου.
8. Ποια ήταν η αγαπημένη στιγμή της ημέρας σου;
9. Θες να κάνουμε κάτι οι δυο μας;
10. Ποια είναι η γνώμη σου;
11. Πιστεύω σε σένα.
12. Η δασκάλα σου πιστεύει σε σένα.
13. Μου αρέσει να σε βλέπω να παίζεις.
14. Μου αρέσει να σε βλέπω να αθλείσαι.
15. Θα τα καταφέρεις, το ξέρω.
16. Σου έχω μια έκπληξη!
17. Εσύ πώς το βλέπεις; Εξήγησέ μου τη δική σου πλευρά.
18. Χαίρομαι που σε βλέπω χαρούμενο/η!
19. Δεν τρέχει τίποτα, όλοι κάνουμε λάθη.
20. Έφτιαξα το αγαπημένο σου φαγητό!
21. Έκανες σπουδαία δουλειά. Πρέπει να είσαι περήφανος/η για τον εαυτό σου.
22. Το αξίζεις.
23. Καταπληκτική ιδέα!
24. Σε ευχαριστώ που με βοηθάς.
25. Με κάνεις και γελάω.
26. Δεν παίζεσαι!
27. Σε εμπιστεύομαι.
28. Είσαι σπουδαίος φίλος/φίλη. Οι φίλοι σου είναι τυχεροί που σε έχουν.
29. Μπορείς να μου λες τα πάντα.
30. Θα είμαι πάντα δίπλα σου.
31. Πώς μπορώ να σε βοηθήσω;
32. Μου έλειψες.
33. Για πες μου περισσότερα…
34. Σε όλους μας έχει συμβεί.
35. Δεν μπορούμε να αρέσουμε σε όλους.
36. Η γνώμη σου είναι σημαντική. Να τη λες!
37. Δεν είναι κακό να λες όχι.
38. Η μέρα που γεννήθηκες ήταν μία από τις καλύτερες μέρες της ζωής μου.
49. Είσαι σπουδαίο παιδί.
40. Τι σου λέει το ένστικτό σου;
41. Τι σου λέει το σώμα σου;
42. Σε ευχαριστώ.
43. Πιστεύω ότι μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο.
44. Σε ακούω. Σε προσέχω.
45. Θες να το συζητήσουμε;
46. Είναι δική σου απόφαση.
47. Συγνώμη. Δεν έπρεπε να αντιδράσω έτσι.
48. Τι μπορώ να κάνω για να γίνω καλύτερη μαμά (ή μπαμπάς) για σένα;
49. Σε αγαπώ.
50. Θα σε αγαπώ ό,τι κι αν γίνει.

Τα λόγια μας έχουν δύναμη. Ας επιλέξουμε προσεκτικά τι λέμε και ας αναπτύξουμε μια υπέροχη σχέση με τα πιο υπέροχα πλάσματα της ζωής μας. – See more at: http://newsone.gr/paraxena/768804-50-thetikes-phraseis-gia-na-leme-sta-paidia-mas#sthash.no28ZhrI.dpuf

Χάρης Ναξάκης

Η ζωή αξίζει
μονάχα αν τη μοιράζεσαι
                   Κ. Νικηφοράκης
​
Το σύνολο σχεδόν της νεωτερικής σκέψης, ηθελημένα ή αθέλητα, ανεξάρτητα από αν το ομολογεί ή όχι, είναι είτε χομπσιανή ή ρουσσωική, δηλαδή φιλελεύθερη ή αριστερή. Στην ρουσσωική παράδοση εντάσσεται και ο αναρχισμός. Τα ρεύματα αυτά της νεωτερικής πολιτικής σκέψης συγκρούονται γύρω από το θεμελιώδες ερώτημα τι είναι η ανθρώπινη φύση. Ο πυρήνας  της χομπσιανής (φιλελεύθερης) ανθρωπολογίας είναι η κουλτούρα του εγωισμού, η ιδιοτελής ανθρώπινη φύση. Σύμφωνα με τον Χομπς ο άνθρωπος από την φύση του δεν είναι ικανός να πράττει το καλό και γι’ αυτό πρέπει να τιθασευτεί η φυσική του ιδιοτέλεια από μια εξωτερική δύναμη (τύραννο, πεφωτισμένο ηγέτη, πολιτικές ελίτ).

Ο Α.Σμίθ, εκ των ιδρυτών της πολιτικής οικονομίας , εκσυγχρόνισε την φιλελεύθερη αντίληψη προτείνοντας αντί να δαμαστούν τα εγωιστικά ανθρώπινα πάθη να αυτορυθμιστούν μέσω της αγοράς. Για τον Σμιθ ο αλτρουισμός, η αλληλεγγύη, η καλοσύνη, αναδύονται  όταν τα άτομα μέσω της παραγωγικής διαδικασίας επιδιώκουν την προσωπική τους ευμάρεια, το προσωπικό τους συμφέρον, το κέρδος. Οι άνθρωποι είναι τίμιοι μόνο όταν η τιμιότητα τους φέρνει κέρδος, ενδιαφέρονται για το κοινό καλό όταν στηρίζονται στην  ιδιοτέλεια και τον εγωισμό. Η ευημερία, το κοινό καλό, προκύπτει από την ιδιοτέλεια και όχι από την καλοσύνη. Καταλήγουμε έτσι στο αβίαστο συμπέρασμα ότι βοηθάμε  τον άλλο όχι από την καλοσύνη μας, αλλά γιατί περιμένουμε να μας ανταποδώσει την βοήθεια του( D. Hume ) , δηλαδή η ο αλτρουισμός είναι μία υποκρισία για να υπηρετηθεί η ιδιοτέλεια. Η αλληλεγγύη για τους φιλελεύθερους είναι στην καλύτερη περίπτωση ένας ιδιοτελής αλτρουισμός. Η πιο καθαρή έκφραση αυτής της αντίληψης είναι η φιλανθρωπία των πλουσίων. Αν όμως ο άνθρωπος είναι αποκλειστικά ιδιοτελές ον τότε γιατί να προσφέρει αφιλοκερδώς αίμα σε ένα νοσοκομείο, να κάνει μια ανώνυμη δωρεά σε ένα ίδρυμα, να δώσει φιλοδώρημα σε ένα σερβιτόρο ενός εστιατορίου που δεν θα το επισκεφτεί ξανά, να βοηθήσει μία άγνωστη ηλικιωμένη να περάσει από μια διάβαση, να προσφέρει ρούχα και τρόφιμα σε ένα πρόσφυγα;

Ως αντίπαλο  δέος στον φιλελευθερισμό, στην οντολογία της απληστίας, ο Ρουσώ και κατ ‘    επέκταση ο Μαρξ θα θεμελιώσουν την αισιόδοξη ανθρωπολογία, διατυπώνοντας την άποψη ότι ο άνθρωπος είναι φύσει καλό ον ή μια άγραφη πλάκα πού την διαμορφώνει η κοινωνία, ο  πολιτισμός. Σύμφωνα μ’ αυτή την αισιόδοξη ανθρωπολογία το κακό είναι πολιτισμικό δημιούργημα, εξωτερικό γνώρισμα της ανθρώπινης ταυτότητας, και άρα θα αρθεί σε μια άλλη κοινωνία στην οποία θα έχουν εκλείψει οι αιτίες που το δημιούργησαν. Για να στοιχειοθετηθεί μάλιστα η καλοκάγαθη ανθρώπινη φύση ο Ρουσώ και ο Μαρξ εφεύραν ένα προϊστορικό στάδιο της ανθρωπότητας που «οι άνθρωποι ήταν ελεύθεροι ενώ σήμερα είναι παντού αλυσοδεμένοι», όπως λέει ο Ρουσώ, το στάδιο του πρωτόγονου κομμουνισμού (Μαρξ). Τα ερωτήματα είναι βέβαια εύλογα γι’ αυτή τη μονοφυσιτική ανθρωπολογία. Αν ο άνθρωπος είναι φύσει καλός και ζούσε σε ένα επίγειο παράδεισο τότε πως θα εξηγηθεί η εμφάνιση της ιδιοτέλειας , της ιδιοκτησίας, των εξουσιαστικών μηχανισμών, του κράτους, κλπ; Με παρθενογένεση;  Μέχρι πριν 12000 χρόνια ολόκληρη η ανθρωπότητα ζούσε σε κυνηγετικές – συλλεκτικές ομάδες, σε τροφοσυλλεκτικές κοινωνίες. Οι ανθρωπολόγοι τις ονόμασαν κοινωνίες του μοιράσματος, διότι ένα από τα βασικά τους χαρακτηριστικά, άξιο θαυμασμού για τα εξισωτικά του στοιχεία είναι το μοίρασμα της τροφής, ιδιαίτερα το μοίρασμα των μεγάλων θηραμάτων και η ισοδιανομή τους στα μέλη της ομάδας.

Η εξιδανίκευση όμως των τροφοσυλλεκτικών ομάδων ως ευγενών άγριων όχι μόνο δεν τεκμηριώνεται από τις ανθρωπολογικές μελέτες αλλά αντιθέτως αυτές δείχνουν ότι πάντα υπάρχουν αποστάτες από το συλλογικό πνεύμα, την εξισωτική ηθική, από την γενική αρχή του μοιράσματος του πλεονάσματος. Έχοντας αυτή την επίγνωση οι τροφοσυλλεκτικές κοινωνίες επινόησαν συμβολικούς και πρακτικούς μηχανισμούς και κανόνες που αποθάρρυναν τη βούληση για δύναμη και κυριαρχία, την ιδιοτελή συμπεριφορά ατόμων και ομάδων και επιβράβευαν τον αλτρουισμό και την εξισωτική ηθική.

Η ανθρώπινη ταυτότητα δεν είναι αυτοδημιούργητη, δεν προέκυψε από μια ρήξη με τη φύση αλλά από μια ανάδυση από αυτήν, δεν περιορίζεται στην ζωικότητα αλλά δεν υπάρχει χωρίς αυτήν, είναι μια ενότητα έμφυτων και επίκτητων χαρακτηριστικών. Η ιδιοτέλεια από τις πρωτοκοινωνίες μέχρι σήμερα, προέκυψε ως αποτέλεσμα του ανταγωνισμού για την πρόσβαση στους φυσικούς πόρους (π.χ. φονικές επιδρομές μεταξύ φυλών) και κυρίως από το ότι κάθε άνθρωπος βιώνει τον εαυτό του ως πρώτο πρόσωπο, ως υποκείμενο, έχει δηλαδή ένα μοναδικό αποτύπωμα συνείδησης. Η αλληλεγγύη αναδύθηκε στις πρωτοκοινωνίες και αναβλύζει μέχρι σήμερα από την ανάγκη της συνεργασίας για πιο αποτελεσματική πρόσβαση στους φυσικούς και κοινωνικούς πόρους (π.χ. δίκτυα συνεργασίας των ανδρών-κυνηγών, δίκτυα συνεργασίας των γυναικών στη συλλογή καρπών και την ανατροφή των παιδιών, κλπ) γεγονός που οδήγησε στην εγκατάσταση του άλλου μέσα στο μοναδικό αποτύπωμα συνείδησης του καθενός. Έτσι το μοναδικό αποτύπωμα συνείδησης μπορεί να οδηγηθεί στην ιδιοτέλεια, στον εγωισμό, όταν κυριαρχεί το εγώ, αλλά και στον αλτρουισμό, εφόσον είμαστε ικανοί να αφιερώσουμε το πρόσωπό μας σε ένα εσύ. Για το που θα κατευθυνθεί εξαρτάται από τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά του κοινωνικού περιβάλλοντος. Μπορούμε να διάγουμε μια αξιοβίωτη ζωή αν ενισχύσουμε ένα βίο συνεργατικό και αποδυναμώσουμε, χωρίς ποτέ να καταργήσουμε ένα βίο κτητικό. Το πιθανότερο είναι ότι η ιδιοτέλεια πρώτη εμφανίστηκε ως χαρακτηριστικό του είδους και είναι αρκετά ισχυρή και γι’ αυτό ριζική επανάσταση είναι η ενίσχυση της λειψά αναπτυγμένης  συνιστώσας της ανθρώπινης κατάστασης, του αλτρουισμού.

Χάρης Ναξάκης, καθηγητής οικονομικών στο ΤΕΙ Ηπείρου, συγγραφέας

Φράσεις που έμειναν στην Ιστορία - Από το
«τον έπιασα στα πράσα» μέχρι το... «σιγά τον πολυέλαιο»

Της Ισμήνης Λέντζου

Φοβερή είδηση, "τον έπιασε στα πράσα". Μη μου πεις, εμ, τα λέει ο λαός, "χωριό που φαίνεται κολαούζο δε θέλει". Στα είχα πει εγώ, "κάποιο λάκκο έχει η φάβα". Κι όμως, του κυρίου "δεν ιδρώνει το αυτί του". Αυτός είναι..."από την πόλη έρχομαι και στην κορυφή κανέλα".

Έχετε ποτέ αναρωτηθεί γιατί λέμε αυτές τις φράσεις που σχεδόν όλοι μας χρησιμοποιούμε καθημερινά; Οι περισσότερες έχουν πλούσια ιστορία. Το enikos.gr συγκέντρωσε 20+1 φράσεις και σας παρουσιάζει το...παρελθόν τους.

Σιγά τον πολυέλαιο

Για αυτή τη φράση υπάρχουν δύο εκδοχές, ως προς τη προέλευσή της.

Η μία αναφέρεται σ' ένα περιστατικό που συνέβη στην οικία Δεκόζη-Βούρου, γνωστό ως «Παλαιό Παλάτι» μια και αυτό λειτούργησε σαν ανάκτορο από το 1837 έως το 1843 και πρώτη κατοικία του Όθωνα, μετά τον γάμο του με την Αμαλία.

Εκεί, δόθηκε μία επίσημη χοροεσπερίδα, προς τιμή της νέας βασίλισσας με καλεσμένους ξένους αυλικούς, επιζώντες και απόγονους των αγωνιστών του ΄21, μεταξύ αυτών ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και το πρωτοπαλίκαρό του, Δημήτρης Πλαπούτας.

Ο Πλαπούτας, εξαιρετικός χορευτής είχε τη συνήθεια, όταν χόρευε και όταν το απαιτούσε η φιγούρα, να πετάει τα τσαρούχια του στον αέρα.

Μόλις λοιπόν άρχισε ο χορός μέσα στην φωτισμένη από κρυστάλλινους πολυελαίους αίθουσα και ο Πλαπούτας έτρεξε να σύρει τον «κλέφτικο» (τσάμικο), ακούστηκε από τον Κολοκοτρώνη, η παροιμιώδης φράση: «Το νου σου Μήτρο...σιγά τον πολυέλαιο».

Η άλλη, έχει τις ρίζες της στην εκκλησιαστική παράδοση και αναφέρεται στη συνήθεια που υπήρχε και ίσως υπάρχει ακόμη και στις μέρες μας, στις εκκλησίες και τα μοναστήρια, με το άναμμα των πολυελαίων στις μεγάλες γιορτές και συγκεκριμένα κατά τη δοξολογία.

Ο καντηλανάφτης αφού άναβε τους πολυελαίους τους κινούσε, χρησιμοποιώντας ένα κοντάρι, τον έναν από την ανατολή προς τη δύση και τον άλλον από το βορρά προς τον νότο έτσι ώστε να σχηματιστεί το σημείο του σταυρού. Αν όμως η κίνηση αυτή ήταν βιαστική, κινδύνευαν να σβήσουν τα φώτα του πολυελαίου και γιαυτό του έλεγαν «σιγά τον πολυέλαιο».

Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα

Και εδώ έχουμε δύο εκδοχές. Από τη μια, η μαρτυρία θέλει την παροιμία Χιώτικη με ένα ναυτικό που πρώτη φορά έκανε εμπόριο των μπαχαρικών. Το καράβι του ήταν φορτωμένο με την ινδιάνικη πραμάτεια και άραξε στη Χίο.

Με το αρίβο του, ο τελώνης του νησιού άνοιξε τ’ αμπάρι, εξέτασε το φορτίο, είδε απάνω-απάνω την κανέλα και κατάλαβε. Ρώτησε αθώα τον καπετάνιο: «Από πού έρχεσαι;» Κι εκείνος απάντησε: «Από την Πόλη». Ο τελώνης τότε γέλασε, γύρισε στους άλλους και είπε «Ορίστε, από την Πόλιν έρχομαι και στη κορφή κανέλα».

Με λίγα λόγια ο καπετάνιος για να γλιτώσει το τελώνιο της εισαγωγής από το εξωτερικό την έπαθε Χιώτικη.

Ωστόσο η πραγματική προέλευση αυτής της φράσης είναι: "Από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή καν' έλα" που σημαίνει ότι εγώ έρχομαι από την Πόλη (Κωνσταντινούπολη) και σε προσκαλώ να έρθεις στην κορυφή. Σύμφωνα, με αυτήν την άποψη, η φράση αυτή ήταν μήνυμα των Σταυροφόρων, όταν επέστρεφαν από την κατακτημένη, πλέον, Πόλη (Κωνσταντινούπολη) και καθόριζαν ως σημείο συνάντησής τους την κορυφή κάποιου λόφου.

Ο μήνας έχει εννιά

Η επικρατέστερη εκδοχή για την ερμηνεία της φράσης προέρχεται από τα πρώτα χρόνια της δημιουργίας του ελληνικού κράτους, καθώς οι δημόσιοι υπάλληλοι πληρώνονταν κάθε εννιά του μήνα, επομένως ήταν μέρα χαράς.

Η εκδοχή της ταύτισης της ενάτης του μηνός με την πληρωμή των δημοσίων υπαλλήλων είναι η πιο λογική, ωστόσο ο αριθμός εννιά μπορεί να ερμηνευτεί και φιλοσοφικά καθώς σύμφωνα με τον Πυθαγόρα συμβολίζει την αρμονία της φύσης.

Χαιρέτα μου τον πλάτανο

Στα χρόνια της τουρκοκρατίας, κοντά στο Ωρολόγιο του Κυρρήστου (Αέρηδες) υπήρχε το ιεροδιδασκαλείο των μουσουλμάνων το οποίο είχε ιδρυθεί το 1721 από τον Μεχμέτ Φαχρή. Όταν οι Τούρκοι έφυγαν από την Ελλάδα, το κτίριο επισκευάστηκε σε σχέδια του Χρ. Χάνσεν και λειτούργησε ως φυλακή. Εκεί είχαν φυλακιστεί πολλοί ποινικοί αλλά και πολιτικοί κρατούμενοι μεταξύ αυτών και ο στρατηγός Μακρυγιάννης. Στην αυλή των φυλακών υπήρχε ένας πλάτανος πάνω στον οποίο απαγχονίζονταν οι καταδικασμένοι σε θάνατο. Όσοι ήταν τυχεροί και αποφυλακίζονταν, φεύγοντας έλεγαν «χαιρέτα μου τον πλάτανο». Το κτίριο των φυλακών κατεδαφίστηκε το 1914 και σήμερα δεν υπάρχει τίποτα άλλο πάρα μόνο η ξύλινη πύλη με την επιγραφή της.

Μια άλλη εκδοχή θέλει την προέλευση αυτής της παροιμιώδους έκφρασης να οφείλεται στον χαιρετισμό δύο συγχωριανών, όταν συναντιόντουσαν μακριά από το χωριό τους και ο ένας απ' αυτούς, επρόκειτο να γυρίσει πίσω. Τότε ο άλλος του έλεγε «χαιρέτα μου τον πλάτανο», δένδρο που σπάνια έλειπε από την κεντρική πλατεία ενός χωριού, προσφιλής τόπος συγκέντρωσης των κατοίκων.

Κάποιο λάκκο έχει η φάβα

Για την καλλιέργεια του κρασιού, οι κάτοικοι της Σαντορίνης έχουν καθιερώσει έναν δικό τους τρόπο κλαδέματος των αμπελιών ώστε να τα προστατεύουν από τους δυνατούς ανέμους που πνέουν συχνά στο νησί. Η ιστορία της φάβας άρχισε πριν από σχεδόν 3.500 χρόνια και κάποιοι παραγωγοί χρησιμοποιούν ακόμα τον παραδοσιακό τρόπο αλωνίσματος.

Σήμερα, η «Φάβα Σαντορίνης» είναι «Προϊόν προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης» (ΠΟΠ). Οι νοικοκυρές, όταν μαγείρευαν τη φάβα έριχναν λάδι (ελαιόλαδο), αλλά το λάδι το «ρούφαγε» η φάβα. Η έλλειψη μεγάλων ποσοτήτων λαδιού άγχωνε τον άντρα του σπιτιού μήπως και τελειώσει το δυσεύρετο λάδι.

Έτσι έλεγαν στη γυναίκα τους να κάνουν οικονομία και να μη ρίχνουν άλλο λάδι γιατί κάποιο λάκκο, δηλαδή κάποια τρύπα, έχει η φάβα μέσα στη κατσαρόλα και ρουφάει το λάδι. Η φράση «κάποιο λάκκο έχει φάβα» που επικράτησε σημαίνει ότι κάτι κρύβεται πίσω αυτό που φαίνεται....

Τον έπιασα στα πράσα

Η φράση αυτή που σημαίνει ότι κάποιος συνελήφθη επ'αυτοφώρω να διαπράττει ένα αδίκημα έχει τις ρίζες της στην Αθήνα του 19ου αιώνα. Τότε, μαζί με την ανάπτυξη της πόλης, είχαν αρχίσει να εμφανίζονται διάφορες συμμορίες κακοποιών οι οποίοι ρήμαζαν τα σπίτια και τα μαγαζιά. Μια απ'αυτές ήταν η συμμορία του Θόδωρου Καρρά, η οποία είχε γίνει το φόβητρο των κατοίκων της Αθήνας. Η αστυνομία τους κυνηγούσε να τους συλλάβει, αλλά δεν τα κατάφερνε.

Κάποια στιγμή, στόχος της συμμορίας έγινε το σπίτι του παπά-Μελέτη, στην περιοχή της Κολοκυνθούς. Φημολογείτο ότι ο παπάς, ένας ηλικιωμένος αλλά πολύ δυνατός και ατρόμητος άνθρωπος, έκρυβε εκεί τσουβάλια με φλουριά.

Ένα βράδυ, ο παπάς πετάχτηκε στον ύπνο του από έναν θόρυβο που άκουσε και βγήκε έξω να δει τι συμβαίνει. Είδε μία σκιά που κινούνταν ακριβώς στο σημείο του κήπου που είχε φυτέψει πράσα. Χωρίς να διστάσει καθόλου επιτέθηκε στον ύποπτο, ο οποίος δεν ήταν άλλος από τον Καρρά τον οποίον παρέδωσε στην Αστυνομία. Μετά δε την ομολογία του συνελήφθησαν και τα υπόλοιπα μέρη της συμμορίας. Όταν οι αστυνομικοί ρώτησαν τον παπά πως κατάφερε και έπιασε τον ληστή, τους απάντησε «τον έπιασα στα πράσα».

Έφαγε το ξύλο της χρονιάς του

Αυτή η φράση έχει σχέση με τιμωρία των παιδιών, αλλά σε μια διαφορετική εποχή, στα χρόνια του Μεσαίωνα, όπου οι μέθοδοι διαπαιδαγώγησης ή πειθαρχίας των μαθητών, καμία σχέση δεν έχουν, ευτυχώς, με τις σημερινές. Πολλοί μαθητές μαρτυρούσαν, υπέφεραν στα χέρια των δασκάλων τους με αποτέλεσμα να προσπαθούν συνεχώς να βρουν τρόπο να το σκάνε για να γλυτώσουν.

Στο Βυζάντιο οι δάσκαλοι ήταν σχεδόν όλοι καλόγεροι ή παπάδες αλλά η... πίστη δεν τους εμπόδιζε να δέρνουν και αυτοί τους μαθητές, με μία όμως μικρή διαφορά. Τους έδερναν μόνο μία φορά τον χρόνο. Και η εποχή του ξύλου ήταν κάθε Αύγουστο, μόλις τελείωναν τα μαθήματα. Ο μαθητής έπρεπε να περάσει από τον παιδονόμο για να... φάει το ξύλο της χρονιάς του. Το σκεπτικό πίσω από αυτή την συνήθεια ήταν ότι μέχρι τον Σεπτέμβριο που θα άρχιζαν πάλι τα μαθήματα τα παιδιά θα ήταν φρόνιμα!

Χωριό που φαίνεται κολαούζο δεν θέλει

Η λέξη κολαούζος, προέρχεται από την τούρκικη λέξη kilavuz, η οποία σημαίνει οδηγός σε μία πορεία. Άρα, για το χωριό που φαίνεται δεν χρειάζεσαι κάποιον για να σε οδηγήσει εκεί. Αναφέρεται σε κάτι που είναι αυταπόδεικτο.

Ας πάει και το παλιάμπελο

Αυτή είναι η παροιμιώδης φράση που ακούστηκε από έναν θεατή, κατά τη διάρκεια της παράστασης Λουτσία ντε Λαμερμούρ στο θέατρο Μπούκουρα το 1840, όπου πρωταγωνιστούσε η περίφημη Ιταλίδα αοιδός Ρίτα Μπάσσο. Ο ηλικιωμένος κτηματίας, ο Αντρέας Λόντος, καταγοητευμένος, όπως και πολλοί Αθηναίοι, από τα θέλγητρα της καλλιτέχνιδας θυσίασε το τελευταίο του αμπέλι αγοράζοντας το εισιτήριο για την παράσταση, την οποία φημολογείται ότι είχε ήδη δει αρκετές φορές.

Σε τρώει η μύτη σου; Ξύλο θα φας!

Αυτή η φράση οφείλει την προέλευσή της σε μία πρόληψη που επικρατούσε τα αρχαία χρόνια, όπου πίστευαν ότι ο «κνησμός» ή φαγούρα του σώματος είναι ένα μήνυμα ή μία προειδοποίηση από τους θεούς. Αρκετές απ' αυτές τις προλήψεις διατηρούνται μέχρι σήμερα και δεν είναι ασυνήθιστο για κάποιον που νιώθει φαγούρα στο δεξί του χέρι (παλάμη) να πιστεύει ότι θα πάρει χρήματα.

Οι δε Σπαρτιάτες πίστευαν ότι όσα παιδιά αισθανόντουσαν φαγούρα στην μύτη θα γινόντουσαν κακοί πολεμιστές, γι' αυτό έτσι και έβλεπαν ένα παιδί να ξύνει την μύτη του το τιμωρούσαν, ώστε να μην το ξανακάνει. Και λέγεται ότι από αυτή την πρόληψη προέρχεται η συγκεκριμένη παροιμιώδης έκφραση.

Της φυλακής τα σίδερα είναι για τους λεβέντες

Μία φράση σχετική με τους κουτσαβάκηδες, μάγκες της Αθήνας στα τέλη του 19ου αιώνα, οι οποίοι ασκούσαν εκβιασμούς, βία και τρομοκρατία. Συνηθισμένα στην εμφάνιση του μάγκα ήταν το λιγδωμένο μαλλί, το μακρύ μουστάκι, τα μυτερά παπούτσια με γυρισμένες μύτες, το καβουράκι, το παντελόνι με ρίγα, το μαύρο σακάκι το οποίο φορούσαν μόνο το αριστερό μανίκι ώστε να μπορούν να το βγάλουν πολύ εύκολα σε περίπτωση καβγά και το κομπολόι. Στη μέση φορούσαν τυλιχτό ζωνάρι, κυρίως για να κρύβουν τα μικρά όπλα - μαχαίρια και πιστόλια - που κουβαλούσαν.

Ο διευθυντής της Αστυνομίας Δημήτρης Μπαϊρακτάρης κατόρθωσε να τους αντιμετωπίσει, τη δεκαετία του 1890, παίρνοντας μία σειρά μέτρων με στόχο τον εξευτελισμό, τη διαπόμπευση και τελική εξάλειψή τους.

Μερικά από αυτά τα μέτρα που πήρε ήταν να κόψει το τσουλούφι των μαλλιών τους, τη μύτη των παπουτσιών τους, το κρεμασμένο μανίκι του σακακιού τους καθώς επίσης και να τους εξαναγκάσει να καταστρέψουν οι ίδιοι τα όπλα τους. Αυτοί, όμως, ύστερα από τον εξευτελισμό τους, προτιμούσαν να τους βάλει φυλακή, παρά να βγούν έξω με αυτά τα χάλια. Τότε, μάλιστα, τραγουδούσαν: « τα σίδερα της φυλακής είναι για τους λεβέντες...» και η παραμονή τους σ' αυτή ήταν αδιάσειστο στοιχείο της παλικαριάς τους.

Δεν ιδρώνει το αυτί του

Λέγεται ότι αυτή η έκφραση η οποία υποδηλώνει την αδιαφορία, προέρχεται από μία συμβουλή που έδωσε σε μία κοπέλα ο Ασκληπιός, ο πατέρας της Ιατρικής, όταν αυτή τον ρώτησε πως μπορεί να κάνει κάποιον νέο που της άρεσε να την αγαπήσει. Ο Ασκληπιός την συμβούλεψε να κλείσει τον νεαρό σ'ένα πολύ ζεστό δωμάτιο. Αν ίδρωναν τα αυτιά του, αυτό θα σήμαινε ότι θα την αγαπούσε. Αν πάλι όχι, να τον ξεχνούσε και να μην παιδευόταν άλλο.

Ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο;

Όταν η Αθήνα ανέλαβε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896, εκκρεμούσε η αναμόρφωση του Παναθηναϊκού Σταδίου. Η Επιτροπή των Ολυμπιακών Αγώνων προγραμμάτισε την αναμαρμάρωση του Σταδίου, μια και πολλά από τα μάρμαρά του είχαν αφαιρεθεί και είχαν χρησιμοποιηθεί ως οικοδομικό υλικό κατά τα χρόνια της τουρκοκρατίας, αλλά και πριν.

Τότε τέθηκε η ερώτηση: «ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο;». Ζητήθηκε από τον Γεώργιο Αβέρωφ, έμπορο από την Αίγυπτο, ν'αναλάβει τα έξοδα και αυτός δέχθηκε.

Η ανακατασκευή ανατέθηκε στον Α. Μεταξά ο οποίος ακολούθησε πιστά το σχέδιο του αρχαίου μνημείου του Ηρώδη. Χρησιμοποιήθηκε δε λευκό πεντελικό μάρμαρο στο οποίο το Στάδιο οφείλει και την ονομασία «Καλλιμάρμαρο».

Άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς

Αυτή η παροιμιώδης έκφραση, οφείλεται σ' ένα περιστατικό μεταξύ του Κωλέττη και του γνωστού κουρελιάρη μποέμ τύπου της εποχής στα χρόνια του ΄Οθωνα, του Μανώλη Μπατίνου, ο οποίος τριγυρνούσε στους δρόμους της Αθήνας ρητορεύοντας, φιλοσοφώντας, και συνθέτοντας ποιήματα τα οποία απήγγειλε στους περαστικούς.

Κάποια στιγμή, συνάντησε στον δρόμο τον Κωλέττη, τον ρώτησε αν έχει το δικαίωμα να βγάλει λόγο στη Βουλή, κι εκείνος του απάντησε πως θα του έδινε ευχαρίστως άδεια αν άλλαζε τα βρώμικα και κουρελιασμένα ρούχα του.

Την επόμενη μέρα, ο Μανωλιός παρουσιάστηκε στο ίδιο γνωστό σημείο με τα ίδια ρούχα, φορώντας τα όμως από την ανάποδη και άρχισε να απαγγέλλει τους εξής στίχους: «Άλλαξε η Αθήνα όψη/ σαν μαχαίρι δίχως κόψη/ πήρε κάτι από την Ευρώπη/ και ξεφούσκωσε σαν τόπι/ Άλλαξαν χαζοί και κούφοι/ Και μας κάναν κλωτσοσκούφι/ Άλλαξε κι ο Μανωλιός/ Κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς».

Αυτός είναι για τα πανηγύρια

Τα παλιά τα χρόνια, όταν δεν υπήρχαν ακόμη ειδικά ιδρύματα για τους ψυχοπαθείς, οι συγγενείς τους τους πήγαιναν στα πανηγύρια της εκκλησίας ή μοναστηριού την ημέρα που γιόρταζε ο άγιος, ώστε να τους διαβάσει μία ευχή ο παπάς ή ο καλόγερος.

Τα μυαλά σου και μια λίρα και του μπογιατζή ο κόπανος

Αυτή η έκφραση, που λέμε συνήθως για τους «ελαφρόμυαλους, γεννήθηκε στα χρόνια της τουρκοκρατίας με αφορμή έναν αλβανό, τον Κιουλάκ Βογιατζή, έναν πανάσχημο και κουτό άνθρωπο, ο οποίος ήταν εισπράκτορας του κεφαλικού φόρου (χαράτσι) και η όψη του προκαλούσε τον τρόμο σε όποιον τον έβλεπε. Κρατούσε δε πάντα στα χέρια του ένα κόπανο για ν' απειλεί τους χριστιανούς, αν δεν του έδιναν το ποσό που έπρεπε (μία χρυσή λίρα, ή δύο φλουριά).

Μια και όμως, λόγω της χαζομάρας του, δεν μπορούσε να ξεχωρίσει τα διάφορα νομίσματα, πολλοί 'Ελληνες που δεν είχαν να πληρώσουν, τον ξεγελούσαν, δίνοντάς του μπρούτζινες δεκάρες που είχαν γυαλίσει, ώστε να φαίνονται σαν χρυσές.

Τρώει τα νύχια του για καβγά

Η φράση αυτή αναφέρεται σε έναν απαράβατο κανόνα που ίσχυε στο αγώνισμα της ελεύθερης πάλης, κατά τα χρόνια της ρωμαϊκής ή αργότερα βυζαντινής αυτοκρατορίας. Δηλαδή, επιτρέπονταν τα πάντα εκτός από γρατζουνιές και ο νικητής δεν έπρεπε να είχε προκαλέσει την παραμικρή γρατζουνιά στον αντίπαλό του. Έτσι λοιπόν, οι παλαιστές, οι οποίοι ήταν συνήθως σκλάβοι και έπαιρναν μέρος με την ελπίδα να ελευθερωθούν, μια και αν νικούσαν τρεις φορές συνεχόμενα, ελευθερώνονταν αμέσως, προσπαθούσαν να κόψουν τα νύχια τους, μ' όποιον τρόπο μπορούσαν, πριν βγουν στον στίβο.

Τα (του τα) έβγαλε στη φόρα

H φράση αυτή μας πάει πίσω στα χρόνια της βυζαντινής εποχής. Όταν κατηγορείτο κάποιος για μία αξιόποινη πράξη, χωρίς όμως να υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία για αυτήν, έβγαινε σε μία κεντρική πλατεία ένας κήρυκας, ο οποίος αναλάμβανε να κατηγορήσει δημόσια τον ένοχο και μάλιστα καλούσε όποιον γνώριζε κάτι για την υπόθεση να βγει και να το καταγγείλει, διαφορετικά θα ήταν καταραμένος για όλη του τη ζωή.

Ο κόσμος, έτσι και ήξερε κάτι και φοβούμενος τις κατάρες, πήγαινε στην αγορά, το φόρουμ (στα λατινικά) για να το καταγγείλει. Από κει προέκυψε, σύμφωνα με τον Φ. Κακουλέ, η φράση «του τα έβγαλε στο φόρουμ», η οποία κατέληξε να λέγεται σήμερα, «του τα έβγαλε στη φόρα».

Κατά φωνή κι ο γάιδαρος

Μία έκφραση με πρωταγωνιστή το γαϊδούρι, το συμπαθητικό ζώο με την τεράστια υπομονή και αντοχή.

Αυτή η φράση λέγεται όταν βλέπουμε ξαφνικά μπροστά μας κάποιον για τον οποίον συζητούσαμε. Και η προέλευσή της πάει πίσω, στα αρχαία χρόνια όπου οι Ελληνες θεωρούσαν τα γαϊδούρια ζώα ιερά και το γκάρισμά τους, ως καλό οιωνό πριν από μία μάχη.

Και συγκεκριμένα, αναφέρεται στο περιστατικό όπου ο στρατηγός Φωκίων ανέβαλε την επίθεση στους Μακεδόνες του Φιλίππου, λόγω μικρού αριθμού στρατιωτών και φόβου ότι ο εχθρός θα τους κατατρόπωνε.

Και ενώ σκεφτόταν και συζητούσε για υποχώρηση, ακούστηκε το γκάρισμα ενός γαϊδάρου στο στρατόπεδο. Ο Φωκίων αναφώνησε ενθουσιασμένος, «κατά φωνή κι ο γάϊδαρος» και θεωρώντας ότι οι θεοί ήταν με το μέρος τους, διέταξε επίθεση η οποία ήταν νικηφόρα για το στράτευμά του.

Σήκωσε το δικό του μπαϊράκι

Κι αυτή είναι μία έκφραση η οποία περιέχει μία τούρκικη λέξη, το «μπαϊράκι», (bayrak) που σημαίνει μικρό λάβαρο ή μικρή σημαία. Αναφέρεται για κάποιον που επαναστατεί και ανεξαρτοποιείται από μία ομάδα, ή από μία οργανωμένη δράση και κάνει το δικό του.

Λέγεται ότι προέρχεται από την κίνηση «αποστασίας» που έκαναν ορισμένα μέλη των αντάρτικων ομάδων των βουνών, οι αμαρτωλοί του 1821, με αφορμή διαφωνίες για το θέμα του αρχηγού ή αψιμαχίες και παρεξηγήσεις μεταξύ τους. Κάποιος οπλαρχηγός αποχωρούσε παίρνοντας μαζί του και άλλα παλικάρια και δημιουργούσε μία καινούργια ομάδα, σηκώνοντας έτσι «το δικό του μπαϊράκι».

Γιατί λέμε Τσαγκαροδευτέρα

Η ονομασία Τσαγκαροδευτέρα κατά την ελληνική δημώδη γλώσσα σημαίνει η Δευτέρα (ημέρα) του τσαγκάρη (υποδηματοποιού).

Ο όρος αυτός καθιερώθηκε από προπολεμικά, όταν οι τότε τσαγκάρηδες στην Αθήνα την επόμενη μέρα της Κυριακής, δηλαδή τη Δευτέρα, επειδή δεν είχαν δουλειά είχαν καθιερώσει από μόνοι τους συνέχιση διήμερης αργίας κάθε εβδομάδα, έχοντας τα καταστήματά τους κλειστά και τη Δευτέρα.

Έτσι καθιερώθηκε να λέγεται για οποιαδήποτε εργάσιμη ημέρα της εβδομάδας περισσότερο σκωπτικά σε αδικαιολόγητη αργία, ή συνηθέστερα σε καθυστέρηση προσέλευσης στο χώρο εργασίας π.χ. «τσαγκαροδευτέρα είναι σήμερα;», ή «τσαγκαροδευτέρα έχουμε σήμερα και δεν πάτε (ή δεν έρχεστε) για δουλειά;».

ΠΗΓΕΣ: Μηχανή του χρόνου, Βικιπαίδεια, Τάκης Νατσιούλης: Λέξεις και φράσεις παροιμιώδεις (Εκδόσεις Σμυρνιωτάκης. Αθήνα 1983), Θανάσης Γιοχάλας - Τόνια Καφετζάκη: Αθήνα, Ιχνηλατώντας την πόλη με οδηγό την ιστορία και την λογοτεχνία (ΕΣΤΙΑ, 2013)

Καλή χρονιά από το www.argyrades.gr!

Το www.argyrades.gr εύχεται το 2020 να είναι μια ξεχωριστή χρονιά με υγεία, χαρά, και συλλογική δράση, αγώνες για έναν κόσμο με ανθρωπιά, αλληλεγγύη, κοινωνική δικαιοσύνη και ειρήνη!

Χρήστος Κάτσικας

Όπως σημειώνει ο Μακιαβέλι στο βιβλίο του «O ηγεμόνας», το καλό πρέπει να το κάνεις με δόσεις για να σε θυμούνται και να σ' ευγνωμονούν. Το κακό πρέπει να το κάνεις αποφασιστικά, γρήγορα και δραστικά. Ετσι κάπως σκέφτηκε η τηλεοπτική φιλανθρωπία, μέρες που είναι, και βάλθηκε να παρουσιαστεί με τη λεοντή του κοινωνικού παρηγορητή. Αυτό άλλωστε γινόταν ανέκαθεν. Οι ισχυροί με το ένα χέρι μοίραζαν τη φτώχεια, τον θάνατο και το περιθώριο, και με το άλλο πρόσωπο, σαν Ιανός, εμφανίζονταν να αγαθοεργούν και να απαλύνουν τα κοινωνικά τραύματα.

Η φιλανθρωπία των «ωσαννά», το ενσταντανέ για λίγο γάλα σε λίγους, η καλλιέργεια της υπέρκοσμης ελπίδας. Οι Φαρισαίοι του συστήματος, έχοντας τις κάμερες και την τηλεοπτική δημοκρατία στο χέρι τους, μπορούν ακόμα να χαλιναγωγούν την οργή του κόσμου καθηλώνοντάς την σε ανώδυνα κανάλια. Από μία άποψη, προσεγγίζοντας με αφαίρεση τα γεγονότα, φανταζόμαστε πως κάπως έτσι λειτουργούσε ο Μεσαίωνας. Δίπλα στο παλάτι των ηγεμόνων ή του βασιλιά, οι οποίοι έστελναν «το πόπολο» να πεθάνει στον πόλεμό τους, συνωστίζονταν φτωχοί, ανάπηροι, άκληροι, απόκληροι. Σ' αυτούς πετούσε ο μονάρχης το ξεροκόμματο και η εκκλησία την ευλογία της, ώστε «η εξωοικονομική καταπίεση να γίνεται ισχυρότερη της φορολογίας» (Μαρξ) και να μακροημερεύει η κυριαρχία τους. Αν η θρησκεία είναι το όπιο του λαού, που είναι, η φιλανθρωπία είναι η δίδυμη αδελφή της, η παρηγορήτρια ιδέα για να ξεστρατίζουν οι αγώνες και να αποζητιέται «η φάτνη για το ορφανό» και η κούφια απαντοχή για τον ζητιάνο.

Και να σου πάλι μπροστά μας η ευημερία των αριθμών… Το λογιστικό πρόσωπο της φιλανθρωπίας προσπαθεί να ξεγελάσει την πείνα του τέρατος… Η φιλανθρωπία στην επαιτεία που μαλακώνει την καρδιά, αλλά δεν εξαλείφει τη ζητιανιά. Παρέλαση «στιγμιοτύπων» πόνου, έγχρωμα και θεαματικά, επιδιώκουν να προβάλουν, στο «γόνιμο» έδαφος των Χριστουγέννων, τον Αγιο Βασίλη της υποκρισίας για να κρύψουν τον Ηρώδη του κέρδους. Εναν Αγιο Βασίλη με λαμπρά κουρέλια και ακίνδυνο, που πιστώνεται κάθε φορά να «είναι εντάξει», τις «άγιες μέρες» του Δεκεμβρίου, για να μπορεί να καλύπτει όλο τον υπόλοιπο χρόνο τους πραγματικούς υπεύθυνους για τους εκατομμύρια φτωχούς, άνεργους, άστεγους, μετανάστες ή πρόσφυγες...

Μάλιστα στις από άμβωνος ικεσίες έχουν προστεθεί οι φαρισαϊκές παραινέσεις τού «όλοι μαζί» όσων κανοναρχούν τον χορό του «καπιταλισμού της συμπόνιας». Την ίδια ώρα που δοξολογούν την κατεδάφιση του «σπάταλου» κοινωνικού κράτους, την ίδια στιγμή που θυμιατίζουν τον «κοινωνικό κανιβαλισμό», παραδίδουν μαθήματα φιλανθρωπίας και εθελοντισμού! Το δέντρο της ελεημοσύνης που προσπαθεί να αναπλάσει τη βιτρίνα του γέρικου σώματος της κοινωνίας των ανισοτήτων και να κρύψει το δάσος της εκμετάλλευσης. Καλοσύνη των «κερμάτων», δημόσια εκτεθειμένη, σε έγχρωμα σόου και δελτία ειδήσεων, πασχίζει να μεταθέσει τις ευθύνες για το εγγενές χαρακτηριστικό του καπιταλισμού, τη φτώχεια, προβάλλοντάς τη σαν ατομική ευθύνη και όχι ως προϊόν της πιο απάνθρωπης εκμετάλλευσης.

Από την άλλη, προύχοντες και αρχικήρυκες της λιτότητας, την ίδια στιγμή που περικόπτουν τις κοινωνικές παροχές, απολύουν χιλιάδες εργάτες, βυθίζουν στην πείνα και την εξαθλίωση ολόκληρες περιοχές, «κατασκευάζουν» πολέμους για να αυξήσουν τα κέρδη τους, αυτοί οι ίδιοι, επενδύουν στον ανθρώπινο πόνο ένα ψίχουλο από τα «καρβέλια της εκμετάλλευσης» εκατομμυρίων ανθρώπων. Ιεραπόστολοι του ελέους που κηρύσσουν την αποδοχή της φτώχειας για τους φτωχούς, μοιράζοντας απλόχερα επαίνους στους επιχειρηματίες της φιλανθρωπίας.

Ούτε τα «φιλανθρωπικά γκαλά-μπαζάρ» ούτε η ελεημοσύνη ούτε επίσης οι αγνές προθέσεις χιλιάδων εθελοντών, που δίνουν καθημερινά τη μάχη για την επιβίωση των θυμάτων της κρίσης, μπορούν να αντικαταστήσουν ή να υποκαταστήσουν τις κοινωνικές λειτουργίες ακόμη κι ενός χρεοκοπημένου κράτους. Δεν μπορείς να χορτάσεις ένα εκατομμύριο στόματα με «κοινωνικά συσσίτια» ή «παντοπωλεία», αν δεν σπάσεις τα δεσμά της «δημοσιονομικής φυλακής», αν δεν ανατρέψεις τον Κρατικό Προϋπολογισμό, που το σύνολο των εσόδων του θα το καταβροχθίσουν η «ξένη ακρίδα» και οι τράπεζες.

Το σκηνικό φτιάχνεται

«Δεν πιστεύω στη φιλανθρωπία, πιστεύω στην αλληλεγγύη» επισήμαινε σωστά, πριν από κάμποσο καιρό, ο Εδουάρδο Γκαλεάνο. «Η φιλανθρωπία είναι κατακόρυφη, άρα είναι ντροπιαστική. Πηγαίνει από πάνω προς τα κάτω. Η αλληλεγγύη είναι οριζόντια. Σέβεται τον άλλο και μαθαίνεις από αυτόν. Εχω πολλά να μάθω από άλλους ανθρώπους».

Να το καταλάβουμε. Η μια πατρίδα μας ταξιδεύει στα ελβετικά σαλέ, παίρνει μίζες από τις… Siemens, αγοράζει κάμερες που φωτογραφίζουν τον λαό, έχει εφεύρει δεκάδες τρόπους για να θωρακίζει το «είναι» και το «αντέχειν» της από τον εσωτερικό εχθρό της. Η άλλη πατρίδα τρέχει για το μεροκάματο, ζει με 500 ευρώ, πεθαίνει στην ανεργία και στην αλλότρια εργασία, αναγκάζεται να πληρώνει τις θηλιές των τραπεζών που βλέπουν τα αμύθητα κέρδη τους να αυξάνονται.

Σε πιάνει γέλιο νευρικό ακούγοντας όλους αυτούς τους ευαγγελιστές της αγοράς. Αυτούς που έχουν μετατρέψει την κοινωνία σε οργανωμένο ακρωτηριασμό. Πράγματι δίνουν τα ρέστα τους. Το σκηνικό φτιάχνεται. Το θέμα είναι αν θα καταφέρουν να «μεταλλάξουν» και πάλι μεγάλο μέρος των αφανισμένων εργαζόμενων σε «κοινή γνώμη» που χωνεύει αμάσητα την επικοινωνιακή μαεστρία αυτών που χρησιμοποιούν την κρίση που οι ίδιοι προκάλεσαν σαν ευκαιρία για να μετατρέψουν τη χώρα και τον λαό σε έρημο.

Με τα μάτια μόνιμα στραμμένα στους φτωχούς και τους ακάλεστους αυτού του κόσμου, αξίζει να θυμάται κανείς αυτές τις μέρες -και πάντα- τα τραχιά λόγια των Αντόρνο – Χορκχάιμερ που ταιριάζουν σε όσους πιστεύουν στην αλλαγή της κοινωνίας και στην ανθρώπινη ελευθερία. «Εμείς οι εχθροί της φιλανθρωπίας δεν θέλουμε να ταυτίσουμε τον άνθρωπο με τη δυστυχία, που η ύπαρξή της είναι αίσχος για μας. Πολύ ευαίσθητοι στην αδυναμία μας, δεν θα παραδεχτούμε ποτέ ότι ο άνθρωπος μπορεί να είναι αντικείμενο ελέους».

Οι 8 συνήθειες που καταστρέφουν το συκώτι


Το συκώτι είναι ένα από τα σημαντικότερα βοηθητικά όργανα του πεπτικού συστήματος. Βρίσκεται ψηλά και δεξιά στην κοιλιακή χώρα, ακριβώς δίπλα στον σπλήνα και επάνω από το στομάχι και τη χοληδόχο κύστη.

Το όργανο αυτό, με βάρος περίπου 1,5 κιλό, αποτελεί τη βασικότερη «μονάδα επεξεργασίας» του ανθρώπινου σώματος. Οι περισσότερες από τις ουσίες που εισέρχονται στον ανθρώπινο οργανισμό περνούν από το συκώτι ώστε να «φιλτραριστούν».

Οι βιολογικές διεργασίες στις οποίες εμπλέκεται το συκώτι ξεπερνούν τις 500 συνολικά. Οι κυριότερες από αυτές είναι η παραγωγή της χολής, του υγρού που διευκολύνει την πέψη των λιπαρών, ο καθαρισμός του αίματος, η απομάκρυνση των τοξινών, η μετατροπή των θρεπτικών συστατικών σε αξιοποιήσιμη ενέργεια και η αποθήκευση βιταμινών και μετάλλων.

Για να επιτελέσει όμως αυτό το θαυμαστό όργανο τον ρόλο του, οφείλετε να το φροντίζετε και να το προστατεύετε. Για να το πετύχετε, μια καλή αρχή είναι να κόψετε κακές συνήθειες που το βλάπτουν και τις οποίες ίσως έχετε υιοθετήσει.

1. Υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ: Είναι γνωστό ότι η κατάχρηση αλκοόλ προκαλεί ανεπανόρθωτες βλάβες στο συκώτι, όπως η κίρρωση και η αλκοολική λιπώδης νόσος του ήπατος. Το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο κατανάλωσης αλκοόλ είναι το ένα ποτό ημερησίως για τις γυναίκες και τα δύο ποτά για τους άντρες.

2. Χαμηλή κατανάλωση νερού: Η αφυδάτωση επιδρά άμεσα στην ικανότητα του συκωτιού να αποτοξινώνει τον οργανισμό. Για να εξασφαλίσετε ότι ο οργανισμός σας παραμένει ενυδατωμένος, φροντίστε να καταναλώνετε αρκετό νερό, αλλά και φρέσκα φρούτα και λαχανικά, καθώς και ποτά χωρίς ζάχαρη (π.χ. τσάι).

3. Ανεπαρκής έλεγχος του βάρους: Μεταξύ των σοβαρών συνεπειών που έχει το υπερβολικό βάρος για τα διάφορα όργανα και συστήματα του οργανισμού βρίσκεται και η λεγόμενη μη αλκοολική λιπώδης νόσος του ήπατος, δηλαδή η συσσώρευση λίπους στο συκώτι που δεν οφείλεται στην υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ.

4. Υπερκατανάλωση φρουκτόζης: Αν και σχεδόν κάθε κύτταρο του σώματος είναι σε θέση να μεταβολίσει τη γλυκόζη, μόνο τα κύτταρα του συκωτιού μπορούν να επεξεργαστούν τη φρουκτόζη. Έτσι, η υπερκατανάλωση φρουκτόζης –ιδίως με τη μορφή σιροπιού καλαμποκιού– επιβαρύνει το συκώτι και μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρές βλάβες στο συγκεκριμένο όργανο.

5. Κατανάλωση τροφών με υψηλό γλυκαιμικό δείκτη και πολλά λιπαρά πριν τον ύπνο: Η λειτουργία του συκωτιού είναι πολύ εντατική τις βραδινές και τις νυχτερινές ώρες κι έτσι δεν πρέπει να το επιβαρύνετε με ένα βραδινό πλούσιο σε ανθυγιεινά λιπαρά και σάκχαρα. Προτιμήστε ένα πιο ελαφρύ γεύμα με βάση τα λαχανικά, ώστε να διευκολύνετε τη φυσική διαδικασία αποτοξίνωσης του οργανισμού.

6. Υπερβολική κατανάλωση τρανς λιπαρών: Τα τρανς λιπαρά είναι τεχνητά υδρογονωμένα έλαια που προστίθενται στις τροφές για να αυξήσουν τη διάρκεια ζωής τους. Τα συγκεκριμένα λιπαρά είναι εξαιρετικά επιβλαβή για την υγεία, καθώς αυξάνουν την «κακή» LDL χοληστερόλη, μειώνουν την «καλή» HDL χοληστερόλη, ενώ έχει παρατηρηθεί επίσης ότι αυξάνουν τον ρυθμό συσσώρευσης λίπους και σχηματισμού ουλώδους ιστού στο συκώτι.
7. Σεξ χωρίς προφύλαξη: Η ηπατίτιδα Β είναι μια σεξουαλικώς μεταδιδόμενη λοίμωξη που μεταδίδεται με την άμεση επαφή με το αίμα ή τα σωματικά υγρά μολυσμένου ατόμου. Η χρήση προφυλακτικού σε κάθε σεξουαλική επαφή είναι απαραίτητη για την προστασία από τη συγκεκριμένη λοίμωξη.

8. Αποχή από τη γυμναστική: Κατά τη διάρκεια της σωματικής άσκησης οι πόροι του δέρματος ανοίγουν και αυξάνεται ο ρυθμός εφίδρωσης, διαδικασίες που προωθούν την αποτοξίνωση του οργανισμού. Έτσι, μειώνεται ο «φόρτος εργασίας» του συκωτιού και διευκολύνεται σημαντικά η λειτουργία του. Η Αμερικανική Ένωση Καρδιολογίας συνιστά όλοι οι ενήλικες να κάνουν τουλάχιστον 150 λεπτά μέτριας έντασης σωματική άσκηση την εβδομάδα (π.χ. πέντε μισάωροι ζωηροί περίπατοι την εβδομάδα).

Πηγή: onmed.gr

Οι πέντε top φαντασιώσεις για άνδρες και γυναίκες



Κάθε άνθρωπος έχει σεξουαλικές φαντασιώσεις. Κάθε άντρας και κάθε γυναίκα έχει... ονειρώξεις για πράγματα που θα ήθελε να κάνει ή να λάβει στο πλαίσιο της σεξουαλικής επαφής. Για πράγματα που θα ήθελε να νιώσει και να βιώσει χωρίς ενοχές.

Δυστυχώς, η σύγχρονη κοινωνία δεν έχει σηκώσει τελείως το “πέπλο” της... ντροπής σχετικά με τις σεξουαλικές φαντασιώσεις, παρά το γεγονός ότι η σεξουαλική απελευθέρωση γενικότερα έχει πραγματοποιήσει... άλματα προόδου τις τελευταίες δεκαετίες.

Έτσι, άντρες και γυναίκες εξακολουθούν να έχουν σεξουαλικές φαντασιώσεις για τις οποίες δεν μιλούν ανοιχτά. Για άλλες, πάλι, δεν διστάζουν καθόλου να βγουν να το φωνάξουν!

Σε κάθε περίπτωση, δείτε ποιες είναι οι Top-5 σεξουαλικές φαντασιώσεις ανδρών και γυναικών, σύμφωνα με έρευνα που έκαναν επιστήμονες από το πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ στον Καναδά επάνω σε 1.517 ενήλικες και η οποία δημοσιεύθηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Journal of Sexual Medicine..

Τοπ-5 φαντασιώσεις των γυναικών:

Θέλω να νιώθω ρομαντικά συναισθήματα σε μία σεξουαλική σχέση – 92,2%
Η ατμόσφαιρα και η τοποθεσία είναι πολύ σημαντικές σε μια σεξουαλική επαφή – 86,4%
Φαντασιώνομαι να προσφέρω και να λαμβάνω στοματικό σεξ – 78,5%
Φαντασιώνομαι να με εξουσιάζει πλήρως σεξουαλικά ο σύντροφός μου – 72,1%
Φαντασιώνομαι να λαμβάνω αυνανισμό από τον σύντροφό μου – 71,4%
Τοπ-5 φαντασιώσεις των ανδρών:

Θέλω να νιώθω ρομαντικά συναισθήματα σε μία σεξουαλική σχέση – 88,3%
Φαντασιώνομαι να προσφέρω και να λαμβάνω στοματικό σεξ – 87,6%
Φαντασιώνομαι να κάνω σεξ με δύο γυναίκες – 84,5%
Φαντασιώνομαι να κάνω σεξ με κάποια που γνωρίζω, αλλά δεν είναι η σύντροφός μου – 83,4%
Φαντασιώνομαι να παρακολουθώ δύο γυναίκες να κάνουν σεξ – 82,1%

Πηγή: iatropedia

Πολλές γυναίκες προσποιούνται τον οργασμό για να… φτάσουν σε οργασμό

Είναι γνωστό από παλαιότερες έρευνες ότι οι γυναίκες προσποιούνται πολλές φορές ότι έχουν οργασμό κατά την σεξουαλική επαφή, επειδή θέλουν να τονώσουν την αυτοπεποίθηση του συντρόφου τους. Αλλά, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύθηκε πριν από μερικά χρόνια στην επιστημονική επιθεώρηση Journal of Sexual Archives, κάποιες γυναίκες το κάνουν για έναν διαφορετικό λόγο.
Ερευνητές από το πανεπιστήμιο Temple και από το Kenyon College των ΗΠΑ εξέτασαν τις περιπτώσεις 481 γυναικών που ήταν σεξουαλικά ενεργές. Διαπίστωσαν ότι υπάρχουν 4 βασικοί λόγοι που οι γυναίκες προσποιούνται τον οργασμό:

1. Αλτρουιστική εξαπάτηση: Προσποίηση οργασμού από ενδιαφέρον για τα συναισθήματα του συντρόφου

2. Φόβος και ανασφάλεια: Προσποίηση οργασμού για να αποφύγει τα αρνητικά συναισθήματα που σχετίζονται με την σεξουαλική εμπειρία

3. Αυξημένη διέγερση: Προσπάθεια μιας γυναίκας να αυξήσει τη δική της σεξουαλική διέγερσης μέσω της προσποίησης του οργασμού

4. Διακοπή της σεξουαλικής πράξης: Προσποίηση οργασμού για να ολοκληρωθεί η σεξουαλική πράξη

Οι επιστήμονες επισήμαναν ότι το πιο ενδιαφέρον σημείο ήταν το “3”. Ότι δηλαδή πολλές γυναίκες προσποιούνται ότι έχουν οργασμό, στην προσπάθειά τους να αυξήσουν εκείνη τη στιγμή την διέγερσή τους!

Όπως είπαν πολλές από τις συμμετέχουσες “όταν 'βλέπεις' στο μυαλό σου τον... στόχο, είναι πιο εύκολο να τον φτάσεις και στην πραγματικότητα”.

Επίσης, πρόσθεσαν ότι η δική τους προσποίηση οργασμού “ενθουσιάζει” τον σύντροφό τους και στη συνέχεια το σεξ είναι πιο έντονο με αποτέλεσμα να είναι και πιο πιθανό να έχουν αληθινό οργασμό.

Πηγή: http://time.com - iatropedia.gr

Έξι τροφές που μειώνουν τον κίνδυνο καρκίνου

Οι διατροφικές επιλογές που κάνουμε επηρεάζουν πολλές πτυχές της υγείας μας.

Μελέτες επιβεβαιώνουν ότι o κίνδυνος καρκίνου, διαβήτη και καρδιαγγειακών νοσημάτων αυξάνεται σημαντικά όταν ακολουθούμε ανθυγιεινές διατροφικές επιλογές,

Υπάρχουν αρκετές τροφές οι οποίες ενισχύουν τη λειτουργία του ανοσοποιητικού, περιορίζοντας τον πολλαπλασιασμό των καρκινικών κυττάρων.

Παρακάτω δείτε 6 τροφές που μειώνουν τον κίνδυνο καρκίνου.

1. Καρότα: Έρευνες αποδεικνύουν ότι η συχνή κατανάλωση καρότων, που είναι πλούσια σε βιταμίνες, φυτικές ίνες, κάλιο και φαλκαρινόλη, μειώνει σημαντικά τον κίνδυνο καρκίνου του προστάτη, των πνευμόνων και του στομάχου.

2. Μούρα: Οι ανθοκυανίνες, οι φυσικές ενώσεις που περιέχονται στα μούρα, περιορίζουν τον πολλαπλασιασμό των καρκινικών κυττάρων και αποτρέπουν την ανάπτυξη ορισμένων τύπων καρκίνου.

3. Ξηροί καρποί: Η συχνή κατανάλωση συγκεκριμένων ξηρών καρπών, όπως είναι τα καρύδια Βραζιλίας μειώνουν σημαντικά τον κίνδυνο καρκίνου.

4. Ελαιόλαδο: Αρκετές μελέτες αναφέρουν ότι η υψηλή πρόσληψη ελαιολάδου μειώνει τον κίνδυνο καρκίνου του μαστού, του παχέος εντέρου, των ωοθηκών και του προστάτη.

5. Εσπεριδοειδή: Η κατανάλωση εσπεριδοειδών μειώνει σημαντικά τον κίνδυνο καρκίνο του στομάχου, του ανώτερου αναπνευστικού και του πεπτικού συστήματος.

6. Ντομάτες: Η ντομάτα περιέχει λυκοπένιο, ένα ισχυρό αντιοξειδωτικό το οποίο περιορίζει την ανεξέλεγκτη δράση των ελεύθερων ριζών.

Πηγή: onmed.gr

Η μαγεία της ελληνικής γλώσσας δεν κρύβεται μόνο στη γλώσσα της διανόησης, αλλά και στη γλώσσα των απλών ανθρώπων, όπως καταγράφονται στη λαϊκή τραγουδοποιία, είτε είναι ανώνυμη (δημοτικά τραγούδια), είτε επώνυμη (λαϊκά τραγούδια).

Μελετώντας τα ρεμπέτικα τραγούδια της δεκαετίας του 1930, θα ακούσετε σπάνια τη λέξη μπάτσος.

Η λέξη προέρχεται από το τουρκικό baç (αστυνόμος, φοροεισπράκτορας), την οποία χρησιμοποιούσαν πάντα με υποτιμητική χροιά, ενώ αρχικά δήλωνε τον Τούρκο φοροεισπράκτορα που έπαιρνε αυθαίρετα και διά της βίας χαράτσια από τους υπηκόους.

Η λέξη μπάτσος αναφέρεται, μάλλον, για πρώτη φορά στο τραγούδι «Τούτοι οι Μπάτσοι που Ήρθαν Τώρα», το οποίο είναι ηχογραφημένο το 1928 στη Νέα Υόρκη από τον Γιαννάκη Ιωαννίδη και στο μπουζούκι τον Μανώλη Καραπιπέρη.

Υπάρχει και ένα άλλο τραγούδι, αρκετά πιο αθυρόστομο, και με την πασίγνωστη κατάληξη «μάγκες, πιάστε τα γιοφύρια...». Από τα παραπάνω συνάδει ότι ο μπάτσος δεν συνδέεται άμεσα με τον χωροφύλακα, γι' αυτό και το «μπάτσοι και χωροφυλάκοι», έχοντας –ίσως– πιο παρακρατική έννοια.

Το 1934 η λέξη μπάτσος αναφέρεται και στο τραγούδι με τίτλο «Μάγκες» του Μπάτη (αναφέρεται ως ερμηνευτής του τραγουδιού, αλλά στην πραγματικότητα τραγουδά ο Παγιουμτζής). Πρόκειται, στην πλειοψηφία τους, για παλιά μουρμούρικα δίστιχα της φυλακής.

Πηγή: akous.gr

Γράφει ο Δημήτριος Μπορούσας – Ουρολόγος Χειρουργός

Το συχνό (πάνω από 3 φορές την εβδομάδα) σεξ, προσφέρει ευτυχία,μακροζωία και υγιές σώμα. Αυτοί είναι 12 λόγοι για να κάνετε σεξ καθημερινά!

1. Εχει αγχολυτική δράση

Το Sex σας βοηθά να μειώσετε το στρες. Κατά τη διάρκεια του σεξ το σώμα σας παράγει ντοπαμίνη, μια ουσία που καταπολεμά τις ορμόνες του στρες, ενδορφίνες, γνωστές και ως «ορμόνες ευτυχίας» και οξυτοκίνη, μια ορμόνη που εκκρίνεται από την υπόφυση, και ενισχύει την επιθυμία.

2. Αποτελεί εξαιρετική μορφή άσκησης

Κατά τη διάρκεια της συνουσίας μπορείτε να κάψετε θερμίδες. Αν κάνετε σεξ τρεις φορές την εβδομάδα για 15 λεπτά θα κάψετε περίπου 7.500 θερμίδες μέσα σε ένα χρόνο. Αυτό είναι το ισοδύναμο 75 μιλίων τζόκινγκ ! Επίσης αυξάνεται η ποσότητα του οξυγόνου στα κύτταρα σας, και η τεστοστερόνη που παράγεται κατά τη διάρκεια του σεξ κρατά τα κόκκαλα και τους μυς σας ισχυρά.

3. Βελτιώνει την αρτηριακή πίεση

Το Σεξ μειώνει τη διαστολική πίεση του αίματος

4. Μπορεί να ενισχύσει το ανοσοποιητικό μας σύστημα.

Βοηθάει στην παραγωγή Ανοσοσφαιρίνης Α, ένα αντιγόνο που καταπολεμά τις αυξήσεις γρίπης

5. Χτίζει σχέσεις εμπιστοσύνης και οικειότητας

Η πράξη του σεξ αυξάνει την ορμόνη ωκυτοκίνη που δημιουργεί εμπιστοσύνη και φέρνει πιο κοντά ζευγάρια.

6. Γυμνάζει τους μύες της πυέλου

Βελτιώνονται έτσι οι λειτουργίες της κύστης και του εντέρου.

7. Προστατεύει …τον προστάτη

Η τακτική εκσπερμάτωση εκπλαίνει το προστατικό υγρό που παράγεται στον προστατικό αδένα,και αποτελεί το κύριο συστατικό του σπέρματος, μειώνοντας την πιθανότητα φλεγμονών και “συμφόρησης” του αδένα.

8. Διευκολύνει τον ύπνο

Μετά από αυτή την μεγάλη, όμορφη προπόνηση είστε αναγκασμένοι να πάρετε εναν καλό ύπνο. Η αύξηση του καρδιακού ρυθμού και η παραγωγή προλακτίνης, οδηγεί σε αυξημένη μετά τη συνουσία χαλάρωση.

9. Μπορεί να βελτιώσει τον εμμηνορροϊκό κύκλο σας.

Το Sex ρυθμίζει τις ορμόνες, οι οποίες με τη σειρά τους ρυθμίζουν τον εμμηνορροϊκό κύκλο.Το Σεξ μειώνει το στρες, το οποίο είναι ένας από τους λόγους που επηρεάζεται ο κύκλος σε πολλές γυναίκες

10. Προλαμβάνει τη στυτική δυσλειτουργία.

Πενήντα τοις εκατό των ανδρών ηλικίας άνω των 40 πάσχουν από κάποια μορφή στυτικής δυσλειτουργίας και όλοι οι νέοι άνδρες φοβούνται τη στιγμή που δεν θα είναι σε θέση να σηκωθεί πια. Το καλύτερο φάρμακο κατά της ανικανότητας είναι το… σεξ. Η στύση διατηρεί τη ροή του αίματος στις αρτηρίες του πέους σας, έτσι ώστε ο ιστός παραμένει υγιής.Η στύση μπορεί να παρομοιαστεί με ένα αθλητικό αντανακλαστικό: όσο περισσότερο το εκπαιδεύεται τόσο πιο καλά εκτελείται.

11. Αυξάνει το προσδόκιμο του χρόνου ζωής

Μια υγιής καρδιά, δυνατότεροι μύες, αύξηση της κυκλοφορίας του οξυγόνου,μείωση του στρές και η ευτυχία είναι μερικοί από τους παράγοντες που προσθέτουν ζωή στα χρόνια και ως εκ τούτου – χρόνια στη ζωή σας

12. Υγιέστερο σπέρμα

Αντικαθιστά τα παλιά σπερματοζωάρια από τους όρχεις, την επιδιδυμίδα και τις σπερματοδόχες κύστεις.
nowdoctor.gr

«Ο καπιταλισμός, ιδού η πηγή του κακού», είναι ο τίτλος άρθρου του Άλμπερτ Αϊνστάιν που έγραψε το 1949 για το αμερικάνικο περιοδικό «Monthly Review» και αναδημοσιεύει η κομουνιστική εφημερίδα Ουμανιτέ.

Στον πρόλογό του, και πριν αναπτύξει τις θέσεις του, ο μεγάλος επιστήμονας απαντά στο παρακάτω ερώτημα: «Είναι σωστό για ένα άτομο που δεν έχει εμπειρία (προσανατολισμό) σε οικονομικά και κοινωνικά θέματα να εκφράζει απόψεις για το σοσιαλισμό; Για πολλαπλούς λόγους πιστεύω πως ναι» υπογραμμίζει.

«Έχω σήμερα φθάσει στο σημείο» συνεχίζει, «όπου μπορώ να αναφέρω επιγραμματικά, ποιά είναι κατά την άποψή μου η ουσιαστική αιτία της κρίσης της εποχής μας. Πρόκειται για τη σχέση ανάμεσα στο άτομο και την κοινωνία. Το άτομο έχει συνειδητοποιήσει όσο ποτέ άλλοτε, την εξάρτησή του από την κοινωνία. Δεν νοιώθει όμως την εξάρτηση αυτή σαν ένα θετικό καλό, σαν έναν οργανικό δεσμό, σαν μια προστατευτική δύναμη, αλλά μάλλον σαν μια απειλή για τα φυσικά του δικαιώματα, ή ακόμα για την οικονομική του ύπαρξη».

Παρατηρώντας την κοινωνική συμπεριφορά των συνανθρώπων του ο Άλμπερτ Αϊνστάιν εκτιμά ότι «η κοινωνική θέση του ατόμου είναι τέτοια, που οι εγωιστικές τάσεις της ύπαρξής του βρίσκονται σε διαρκή προβολή, ενώ οι κοινωνικές τάσεις, που από τη φύση τους είναι ασθενέστερες, επιδεινώνονται σταδιακά.

Όλα τα ανθρώπινα όντα, ανεξάρτητα από τη θέση τους στην κοινωνία, υποφέρουν από αυτή τη διαδικασία της φθοράς.

Δέσμιοι, χωρίς να το γνωρίζουν, του δικού τους εγωισμού, νοιώθουν ανασφαλείς, απομονωμένοι και στερημένοι, από την αγαθή, απλή και γνήσια χαρά της ζωής» λέει ο Α. Αϊνστάιν και προσθέτει: «Ο άνθρωπος δεν μπορεί να βρει ένα νόημα στη ζωή, που είναι σύντομη και επικίνδυνη, παρά αφιερώνοντας τον εαυτό του στην κοινωνία.. Η οικονομική αναρχία της καπιταλιστικής κοινωνίας, όπως είναι σήμερα, αποτελεί κατά τη γνώμη μου, την πραγματική πηγή του κακού» καταλήγει.

Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν περιγράφει στη συνέχεια το τρόπο λειτουργίας μιας κοινωνίας όπου τα μέσα παραγωγής και επομένως η παραγωγική ικανότητα δημιουργίας καταναλωτικών αλλά και κεφαλαιακών αγαθών, ανήκουν νομίμως στην ιδιωτική ιδιοκτησία. Μιλά για την ανισότιμη σχέση ανάμεσα σε εργαζόμενο και εργοδότη καπιταλιστή, τις «ελεύθερες συμβάσεις εργασίας» που υπογράφονται όχι με βάση την αξία των προϊόντων που ο εργαζόμενος παράγει, αλλά με βάση το ελάχιστο των αναγκών του (εργαζόμενου), αλλά και σε σχέση με τον αριθμό των εργαζόμενων που έχει ανάγκη ο καπιταλιστής αλλά και τον αριθμό των ανέργων που αναζητούν εργασία.

Στρατιές ανέργων

Η επικρατούσα κατάσταση σε μια οικονομία που βασίζεται στην ιδιωτική ιδιοκτησία του κεφαλαίου, χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι «η παραγωγή γίνεται με στόχο το κέρδος και όχι τη χρησιμότητα» τονίζει ο Α. Αϊνστάιν και προσθέτει: «Δεν υπάρχει τρόπος να προβλεφθεί εάν όλοι αυτοί που είναι ικανοί και επιθυμούν να εργασθούν, θα μπορέσουν πάντα να βρουν μια απασχόληση. Έχουμε ήδη μια στρατιά από ανέργους. Ο εργάτης είναι μονίμως μέσα στο φόβο να χάσει την εργασία του. (...)

Το κεντρί του κέρδους, σε συνδυασμό με τον ανταγωνισμό ανάμεσα στους καπιταλιστές ευθύνονται για την αστάθεια σε ό,τι αφορά στη συσσώρευση και τη χρήση του κεφαλαίου που οδηγεί σε οικονομικές υφέσεις όλο και πιο σοβαρές. Ο απεριόριστος ανταγωνισμός οδηγεί σε μια τεράστια σπάταλη εργασίας, αλλά και ακρωτηριασμό της κοινωνικής συνείδησης (των καπιταλιστών) . Θεωρώ ότι αυτός ο ακρωτηριασμός είναι το χειρότερο κακό του καπιταλισμού. Ολόκληρο το εκπαιδευτικό μας σύστημα υποφέρει από αυτό το κακό. Την έννοια της υπερβολικής ανταγωνιστικότητας έχει ενστερνισθεί ο φοιτητής, που έχει εκπαιδευθεί να λατρεύει την επιτυχία «του έχω» (ιδιοκτησίας) ως προετοιμασία της μελλοντικής του σταδιοδρομίας».

Για την απαλλαγή των κοινωνιών από όλα αυτά τα κακά, ο Α. Αϊνστάιν είναι πεπεισμένος ότι «δεν υπάρχει παρά ένα μόνο μέσο, και αυτό είναι, η θέσπιση μιας σοσιαλιστικής οικονομίας, η οποία να συνοδεύεται από ένα εκπαιδευτικό σύστημα προσανατολισμένο σε κοινωνικούς στόχους».

Σε μια τέτοια οικονομία εξηγεί, «τα μέσα παραγωγής θα ανήκουν στην ίδια την κοινωνία και θα χρησιμοποιούνται βάσει προγραμματισμού (σχεδιασμού). Μια σχεδιασμένη οικονομία η οποία θα προσαρμόζει την παραγωγή στις ανάγκες της κοινωνίας, θα μοιράζει την εργασία σε όλους αυτούς που είναι ικανοί και θα εξασφαλίζει τα προς το ζην για κάθε άνδρα, γυναίκα, παιδί.

Η παιδεία του ατόμου θα πρέπει να ενισχύει την ανάπτυξη των έμφυτων ικανοτήτων του και να του ενσταλάζει το αίσθημα ευθύνης απέναντι στους συνανθρώπους του, αντί να εξυμνεί την εξουσία και την επιτυχία, όπως ακριβώς γίνεται σήμερα» έγραφε το 1949 ο Α. Αϊνστάιν.

Αναγνωρίζει στη συνέχεια «ότι μια σχεδιασμένη οικονομία δεν είναι ακόμα σοσιαλισμός (...) ο οποίος θα πρέπει να επιλύσει ορισμένα εξαιρετικά δύσκολα κοινωνικό-πολιτικά προβλήματα», όπως: τον κίνδυνο της πλήρους υποδούλωσης του ατόμου, τον κίνδυνο ενός σκληρού συγκεντρωτισμού της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, καθώς και μια γραφειοκρατία που θα μπορούσε να γίνει παντοδύναμη και αλαζονική».

Και το ερώτημα που θέτει προς συζήτηση ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, καταλήγοντας με το άρθρο του αυτό στο πρώτο τεύχος του Monthly Review (Μάιος του 1949) είναι «πως θα μπορούσαν να προστατευθούν τα δικαιώματα του ατόμου και να εξασφαλισθεί ένα δημοκρατικό αντίβαρο στην εξουσία της γραφειοκρατίας».

17.8.2015 / ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ WEB

Το καλοκαιρινό φρούτο που αδυνατίζει και βελτιώνει τις ερωτικές επιδόσεις!


Το βερίκοκο, το ροδάκινο, το καρπούζι, το πεπόνι και το σταφύλι είναι μερικά από τα πιο αγαπημένα καλοκαιρινά φρούτα.

Συνηθίζουμε να τα απολαμβάνουμε όσο το δυνατόν πιο παγωμένα, είτε σε φρουτοσαλάτα είτε σε smoothie.

Όλα είναι σαφώς γευστικά, υγιεινά και θρεπτικά, ένα όμως ξεχωρίζει για τα οφέλη του στην υγεία.

Όχι άδικα, το καρπούζι αποτελεί το «βασιλιά του καλοκαιριού», αφού τα συστατικά του είναι ευεργετικά για το δέρμα, τον εγκέφαλο αλλά και τη σεξουαλική ζωή!

- Δέρμα: Με το πέρασμα των χρόνων παρατηρείται σημαντική απώλεια κολλαγόνου και αυτός είναι ένας από τους κυριότερους λόγους που εμφανίζονται ρυτίδες και άλλα σημάδια γήρανσης. Το καρπούζι παρέχει βήτα καροτένιο, ένα συστατικό που βοηθά να αντιμετωπιστούν τέτοιου είδους βλάβες. Επίσης, μία μερίδα καρπούζι (περίπου 180 γραμμάρια) παρέχει περίπου το 20% της ημερήσιας προτεινόμενης ποσότητας βιταμίνης C, η οποία βοηθά στην παραγωγή του κολλαγόνου και στη διατήρηση των διαθέσιμων αποθεμάτων του.

- Προστασία από το εγκεφαλικό: Το καρπούζι οφείλει το χαρακτηριστικό χρώμα του σε μια ισχυρή αντιοξειδωτική ουσία που ονομάζεται λυκοπένιο, την οποία βρίσκουμε επίσης στην nτομάτα. Οι τροφές με σημαντική ποσότητα του αντιοξειδωτικού συμβάλλουν στην προστασία από εγκεφαλικό επεισόδιο σε ποσοστό έως 20%. Το λυκοπένιο βελτιώνει τη λειτουργία των αιμοφόρων αγγείων και προστατεύει από τις βλάβες που προκαλεί η χοληστερόλη.

- Αδυνάτισμα: Το καρπούζι δεν έχει λιπαρά και μόλις 40 θερμίδες ανά μερίδα. Η περιεκτικότητά του σε νερό αγγίζει το 92%, επομένως βοηθά να απομακρυνθούν τοξίνες από το σώμα. Επίσης, η κιτρουλίνη του καρπουζιού ενισχύει τη λειτουργία των νεφρών ώστε να αντιμετωπιστεί το φούσκωμα και η κατακράτηση υγρών. Μελέτες σε πειραματόζωα έχουν δείξει επίσης ότι η κιτρουλίνη προστατεύει από τη συσσώρευση λίπους στο σώμα.

- Καλύτερη σεξουαλική λειτουργία: Η κιτρουλίνη, η οποία μετατρέπεται στο σώμα σε μια ουσία που ονομάζεται αργινίνη, παίζει σημαντικό ρόλο στην κυκλοφορία του αίματος. Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Α&Μ του Τέξας μελέτησαν την επίδραση της αργινίνης στη σεξουαλική λειτουργία του άντρα και διαπίστωσαν ότι το συστατικό προωθεί τη διαστολή των αιμοφόρων αγγείων, βελτιώνοντας τη ροή αίματος προς τα γεννητικά όργανα (απαραίτητη παράμετρος για να επιτευχθεί και να διατηρηθεί η στύση).

- Αντιμετώπιση του μυϊκού πόνου: Το καρπούζι αποτελεί καλή πηγή καλίου, το οποίο εμπλέκεται στη νευρική και τη μυϊκή λειτουργία.

Πηγή: Onmed

Ο Δημήτρης Γληνός υπήρξε μια πολυσύνθετη προσωπικότητα.

Ο Δημήτρης Γληνός υπήρξε μια πολυσύνθετη προσωπικότητα. Ήταν, σύμφωνα με τους χαρακτηρισμούς συνεργατών και μαθητών του, παιδαγωγός, φιλόσοφος και δάσκαλος. Οι απόψεις του Γληνού για τον Έλληνα δάσκαλο εξακολουθούν να είναι ακόμη επίκαιρες και να αποτελούν μάλιστα αντικείμενο μελέτης. Ορίζοντας την παλιότερη θέση του δασκάλου, τον οποίο θεωρούσε σημαντικότατο και πολυτιμότατο συντελεστή του εκπαιδευτικού έργου και κατ” επέκταση εργάτη της προόδου του έθνους, επεσήμανε: «o Έλλην διδάσκαλος παντός βαθμού υπήρξε και αυτός θύμα πολλαπλής δουλείας, δουλείας πνευματικής, δουλείας οικονομικής, δουλείας ηθικής. Υπήρξεν εποχή καθ” ην ο διδάσκαλος εάν μεν ήθελε να είνε τίμιος και ενσυνείδητος έπρεπε να είνε και μάρτυς και αν δεν ήθελε να είνε μάρτυς, έπρεπε να είνε επιτήδειος κόλαξ, αφρονημάτιστος, ασυνείδητος, εκμεταλευτής».

Ο Γληνός ήταν πεπεισμένος ότι τα αίτια αυτής της ηθικής και κοινωνικής κατάπτωσης του δασκάλου μπορούσαν να αρθούν με την οικονομική αναβάθμιση, τη μόρφωση και την επιμόρφωσή του καθώς και με τη διοικητική αποκέντρωση των υπηρεσιών της Παιδείας. Σε άρθρο του που πρωτοδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΝΕΑ ΕΛΛΑΣ στο διάστημα 18 Μάρτη-15 Απρίλη 1914 μαζί με άλλα άρθρα έγραφε σχετικά: «Και είνε πασίγνωστον, ότι άμα εξασφαλίσης προοδευτικόν, ειλικρινή, μορφωμένον, ζηλωτήν διδάσκαλον ενδιαφερόμενον περί του έργου του, διαρκώς ανασκοπούντα καί βελτιώνοντα αυτόν, άμα εξασφαλίσης διδάσκαλον, διανοητικώς, ηθικώς καί οικονομικώς ελεύθερον και αυτοτελή, εξασφάλισες ήδη τα εννέα δέκατα της επιτυχίας του εκπαιδευτικού έργου».

Σε κείμενά του, που δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Αγωγή, αναφέρθηκε στη σχέση που συνδέει άμεσα την αναγέννηση της ελληνικής παιδείας με τον ενεργητικό ρόλο, που οφείλει να αναλάβει ο Έλληνας δάσκαλος, ως σημαντικότατο μέλος της εκπαιδευτικής κοινότητας. Παράλληλα, έδειξε το δρόμο στον οποίο οφείλουν να οδηγηθούν τα εκπαιδευτικά ζητήματα, διατυπώνοντας κατ” αρχάς την άποψη ότι πρέπει να σταματήσει η προσωνυμία «δάσκαλος», που σημαίνει τον φορέα «πάσης πνευματικής μικρότητος, κοινωνικής ταπεινώσεως, πενιχρότητος και ευτελείας», ώστε αυτή να αποκτήσει το πραγματικό της νόημα, σύμφωνα με το οποίο ο δάσκαλος «Έχει τό βλέμμα εστραμμένον προς τας κορυφάς, τας οποίας φωτίζει ο ήλιος πρώτα. Το βλέμμα εστραμμένον προς την φιλοσοφίαν και την επιστήμην. Σ” αυτό το σημείο, ο δάσκαλος ανάπτει την λαμπάδα του πρώτος από την λαμπάδα του φιλοσόφου, του κοινωνιολόγου, του επιστήμονος ερευνητού».

Οι απόψεις του αυτές ανακαλύπτουν την προσπάθεια που κατέβαλε ώστε να διαλυθεί η πλάνη που καλλιεργούσαν συστηματικά συντηρητικοί κύκλοι, οι οποίοι ήθελαν το δάσκαλο απαθή θεατή, άψυχο διεκπεραιωτή του νεκρού πνεύματος των διαταγών και των νόμων, παθητικό εκτελεστικό όργανο. Έγραφε, σχετικά, στο περιοδικό Αυγή: «Ο δάσκαλος όχι μόνο πρέπει να έχη γνώμη και πίστη για το έργο του, αλλά και υποχρέωση ιερή να τρέφει τη μέριμνα του μέλλοντος και να βοηθάει με όλη του τη δύναμη την καλυτέρευση του παρόντος». Λίγο πριν κυκλοφορήσει το περιοδικό η Αναγέννηση και σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Διδασκαλικόν Βήμα, δηλώνει γι” αυτό την απόφασή του «να σταθή δίπλα στον Έλληνα δάσκαλο και να του χορηγήση της επιστήμης και της φιλοσοφημένης σκέψης τα μέσα».

Έτσι, στο πρόγραμμα για την παιδεία που καταγράφει στις σελίδες του περιοδικού Αναγέννηση, το οποίο, ας σημειωθεί, λειτούργησε ως ο προμαχώνας του κοινωνικού δημοτικισμού για την πνευματική ανάπλαση του έθνους και προπύργιο για τη λαϊκή εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, επισημαίνει: «Να δοθή η πρεπούμενη σημασία στον κυριώτατο εργάτη της παιδείας, το δάσκαλο. Όχι μόνο η μόρφωσή του για όλες τις βαθμίδες της Παιδείας πρέπει να είνε βαθειά, πλούσια και επιστημονική, μα και η θέση του μέσα στόν κύκλο των λειτουργών της πολιτείας αντάξια με το προσφερόμενο υψηλότατο έργο, χωρίς να υπάρχη καμμιά κατ” αρχήν διάκριση ανάμεσα στους εργάτες της κατώτερης και της ανώτερης παιδείας».

Η θεώρηση του δασκάλου, ως τον πολυτιμότατο και σημαντικότατο παράγοντα για την ευόδωση του εκπαιδευτικού έργου, οδηγούσε συχνά το Γληνό στη γνωστοποίηση των δικών του προτάσεων για την αναβάθμιση της θέσης του δάσκαλου και μέσω αυτού την αναβάθμιση της ελληνικής εκπαίδευσης.

Πρωταρχικής σημασίας ζήτημα για τον Γληνό ήταν η οικονομική αναβάθμιση του δασκάλου, ώστε να σταματήσει να ασχολείται με ιδιωτικές παραδόσεις και άλλες εργασίες που προσβάλλουν τόσο το κύρος όσο και το έργο του. Αναφερόμενος, έτσι, στην αναγκαιότητα να απαλλαγεί ο δάσκαλος από τα οικονομικά προβλήματα, παρατηρούσε: «Και δεν πρέπει να θεωρηθή υπερβολή, εάν ισχυρισθή τις, ότι η οικονομική ενίσχυσις του δασκάλου πρέπει να είνε ακόμη γενναιότερα. Είνε χρήμα, το οποίον η ορθή παιδεία θα αποδώσει εις την πολιτείαν και την κοινωνίαν πολλαπλάσιον».

Όσον αφορά την ηθική και πνευματική χειραφέτηση του δασκάλου, ο Γληνός δεχόταν ότι θα επιτευχθούν τόσο με την διοικητική αποκέντρωση, η οποία δεν πρέπει να αφορά μόνο τα διοικητικά ζητήματα, αλλά και τα ζητήματα των προγραμμάτων, των διδακτικών βιβλίων και γενικά όλου του οργανισμού της Παιδείας, όσο και με την αποστολή εκατοντάδων νέων στην Ευρώπη για την εξειδικευμένη μόρφωσή τους. Για το λόγο αυτό σημείωνε: «Δεν είνε ανάγκη πολλών λόγων βεβαίως διά να πεισθώσιν οι δάσκαλοι ότι πρέπει να περιφρουρήσωσι τήν διοικητικήν αποκέντρωσιν ως κόρην οφθαλμού». «Η μόνη λύσις είνε η κατάλυσις του μονοπωλίου της Ευρωπαϊκής μορφώσεως διά της αποστολής εκατοντάδων νέων εις την Ευρώπην».

Πρωταρχικής, επίσης, σημασίας ζήτημα ήταν για το Γληνό η μέριμνα για τη συνεχή επιμόρφωση των δασκάλων, που όπως είδαμε, τη θεωρούσε ως βασική προϋπόθεση για την επιτυχία του εκπαιδευτικού έργου. Γι” αυτό υπογράμμιζε: «Να αναδιοργανωθούν ριζικά οι Πανεπιστημιακές σχολές πού μορφώνουν δασκάλους, καθώς και τα Διδασκαλεία και να γίνουν σοβαρές εκπαιδευτικές αποστολές στο εξωτερικό».

Εξ” άλλου, μεγάλη σημασία, εκτός από την επιμόρφωση των δασκάλων, έδωσε ο Γληνός και στη συνεργασία όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης, από το Δημοτικό μέχρι το Πανεπιστήμιο, και γι” αυτό έγραφε στο περιοδικό Δελτίο του Εκπαιδευτικού Ομίλου: «Aν οργανωθούν οι δάσκαλοι κάθε βαθμού, αν οργανωθούν μ” ενωτικό δεσμό τη βαθιά επίγνωση του έργου τους και της σημασίας του για την κοινωνία, αν ενωθούν γύρω σε ιδέες και όχι μόνο γύρω σε μικροσυμφέροντα, αν πιστέψουν στον εαυτό τους και στην αποστολή τους μπορούν να κατορθώσουν όχι μόνο το σεβασμό να εμπνεύσουν, μα και όλη την παιδεία και ολόκληρο το λαό να υψώσουν».

Ο Γληνός ήθελε το δάσκαλο παντού στην πρώτη γραμμή της προόδου. Γράφει χαρακτηριστικά: «Αυτός ηγήτωρ, αυτός κηρυξ, αυτός σκαπανεύς της. Παράλληλα όμως ήθελε να αλλάξει και το σχολείο χαρακτηρίζοντας το παλιό σχολείο ως «σχολείον φυλακή και το σχολείον υπνωτήριον, το σχολείον των λόγων, των γραμματικών και των κενών φράσεων, το σχολείον οδοστρωτήρα και προκρούστη των ψυχών, το σχολείον το αφρονιμάτιστον, το σχολείον που δίδει χαρτιά και τίποτε άλλο, το σχολείον το περιφρονούμενον από μαθητές, από γονείς, από κοινωνία και πολιτεία».

Ένας από τους σημαντικούς λόγους διαφωνίας και αιτία διάσπασης του Εκπαιδευτικού Ομίλου ήταν και οι αντίθετες αντιλήψεις, που είχαν ο Δελμούζος και ο Γληνός, σχετικά με το ρόλο το δασκάλου και την ελευθερία που έπρεπε να έχει.

Ο Δελμούζος και οι συντηρητικοί του Ομίλου έλεγαν ότι «ο δάσκαλος, ούτε μπορεί, ούτε είνε σωστό να δεχτή αντιλήψεις, που τον βγάζουν έξω από το έργο του και τον κάνουν πολιτικό». Υποστήριζαν ακόμη, ότι ο δάσκαλος «πρέπει να θεωρή το κράτος για εργοδότη του και τον εαυτό του για εργάτη» αφαιρώντας έτσι τον καθαρά ιδεολογικό χαρακτήρα της σχέσης δάσκαλου – κράτους. Έπαυαν έτσι, το δάσκαλο από ιεροφάντη μιας κοινωνικής λειτουργίας και τον έκαναν άψυχο μισθωτό όργανο, έναν εργάτη με συμφέροντα αντίθετα προς τον εργοδότη του, και μάλιστα χωρίς την κυριότερη προϋπόθεση της προσωπικότητάς του, την ελεύθερη σκέψη.

Το βαθύτερο νόημα της επιχειρηματολογίας των συντηρητικών ήταν πως «ο δάσκαλος δεν θα μπορή να είνε μέλος του εκπαιδευτικού ομίλου, αν γίνη σωματείο προοδευτικό, Όπως τον θέλουν οι ριζοσπαστικοί και ακόμα περισσότερο, πώς το κράτος έχει το δικαίωμα και να εμποδίση με τη βία και να τιμωρήση το δάσκαλο, που θα ήθελε να είναι μέλος ενός τέτιου σωματείου». Ύψωσαν έτσι την κρατική βία σε φόβητρο και εμπόδιο στην ελεύθερη σκέψη, συμπληρώνοντας μ” αυτό τον τρόπο την αντιδραστική μεταστροφή τους προς την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση.

Αντίθετα με τις απόψεις αυτές, ο Γληνός και οι προοδευτικοί του Ομίλου υποστήριζαν σθεναρά «πώς ο δάσκαλος δε γίνεται ποτέ πολιτικός με το να σκέφτεται, πως θα καλυτερέψη η παιδεία και να ζητάη να φωτίση και τούς άλλους, έτσι πού η σκέψη του να γίνη αναγνωρισμένη πράξη η κατάσταση. Έτσι μόνο εχτελεί σωστά το χρέος του απέναντι και στο Κράτος και στην κοινωνία». Ο Γληνός και οι Ριζοσπαστικοί του Ομίλου τόνιζαν, έτσι, ότι οποιαδήποτε αντίθετη αντίληψη μετατρέπει το δάσκαλο σε πνευματικό προλετάριο, που δουλεύει μηχανικά για να κερδίσει ένα κομμάτι ψωμί, και διατύπωσαν τις παραπάνω αντιλήψεις στην ακόλουθη αρχή: «Φυσικός και κύριος εργάτης της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης είνε ο δάσκαλος. Επομένως ο εκπαιδευτικός όμιλος φρονή, ότι ο δάσκαλος χωρίς να παραβαίνη τους νόμους και τα προγράμματα του Κράτους κατά την εχτέλεση του έργου του μέσα στα σχολειό, έχει όχι μόνο το δικαίωμα της ελεύτερης σκέψης μα ακόμα και το δικαίωμα σαν άτομο και σαν ομάδα να διαφωτίζη την κοινωνία και να συντελή στήν αναμόρφωση της παιδείας».

Έτσι, ο Γληνός, επισημαίνοντας τις αδυναμίες, τα τρωτά και τα κακώς κείμενα, προτάσσει και τη δική του «θεραπεία»:

«Πρέπει να λείψη η εκπαιδευτική και διδασκαλική κακοδαιμονία.

Εν τη ενώσει η δύναμις. Τους κυβερνώντας πρέπει να τούς διαφωτίσωμεν, εμείς πρέπει να τους καθοδηγήσωμεν.

Εκ των κάτω το φώς. Καί ευτυχή τά έθνη εις τα οποία τα τοιχώματα του σχολείου δεν γίνονται τείχη σινικά αποκλείοντα την ζωήν.

Συμπερασματικά θα λέγαμε ότι ο Γληνός:

Ξεσκέπασε το μάταιο, αντιδραστικό και βλαβερό ρόλο του δασκάλου, που αδιαφορεί για οτιδήποτε πέρα από το επίσημο πρόγραμμα.

Αξίωσε από τους δασκάλους να έχουν το βλέμμα τους στραμμένο προς τη ζωή και ανοιχτή την ψυχή τους προς τα κελεύσματά της.

Αγωνίστηκε για να πείσει το δάσκαλο για το ρόλο που έπρεπε να παίξει και που για το Γληνό δεν ήταν άλλος από το ρόλο του «κοινωνικού αναμορφωτή» και «απόστολου μιας θρησκείας ιδεών». Παρότρυνε τους δασκάλους να στηρίξουν το Σχολείο Εργασίας, στο οποίο κυριαρχούσε η κριτική σκέψη και η δημιουργική εργασία.

Ζήτησε από τους δασκάλους να αγωνιστούν για να περάσει η συνολική αποκέντρωση και αυτοδιοίκηση.

Οι απόψεις του Δ. Γληνού για το δάσκαλο εξακολουθούν και σήμερα να είναι επίκαιρες. Οι εκπαιδευτικοί, που διαβάζουμε τα κείμενα αυτά βλέπουμε, και σήμερα ακόμη, να βαραίνουν τη μοίρα της εκπαίδευσης πολλά δεινά από όσα περιέγραφε ο Γληνός. Η παιδαγωγική του προσφορά, τα ιδεολογικά-επιστημονικά κριτήρια που χρησιμοποιεί για να περιγράψει την προσωπικότητα και το έργο του έλληνα δασκάλου παραμένουν επίκαιρα και χρήσιμα και μπορούν ακόμη να συντελέσουν στη διαμόρφωση του ενιαίου και αντιαυταρχικού σχολείου στην υπηρεσία των λαϊκών αναγκών.

Στέφανος Τσιάλος και Γιάννης Στέφος

Δημοσιεύθηκε στην ΑΥΓΗ (ένθετο), 26/4/2008 – αναδημοσίευση alfavita.gr